Κατόπιν λοιπόν, του πραξικοπήματος της Αιγύπτου, με την οποία κανείς πλέον δεν ασχολείται και ας υπάρχουν εχθροπραξίες καθημερινά στο Όρος Σινά μεταξύ Ισλαμικών οργανώσεων και στρατού, είχαμε την απελευθέρωση του πρώην προέδρου της χώρας Χόσνι Μουμπάρακ - ο οποίος πλέον απολαμβάνει την "ελευθερία" του σε κατ’ οίκον περιορισμό - και την φυλάκιση του επίσης πρώην, αλλά τέλος πάντων πιο πρόσφατου προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι. Εκτός νόμου τέθηκε το πολιτικό κόμμα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας το οποίο, ως γνωστόν, ήταν ο μεγάλος νικητής των τελευταίων εκλογών της χώρας. Όλα αυτά με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς να ταραχτεί κανένας στο διεθνές στερέωμα αφήνοντας επιτέλους ήσυχη την χώρα να βρει την πορεία της χωρίς παρεμβάσεις και «συμβουλές».
Μιας λοιπόν που ο πρόεδρος της Αμερικής σταμάτησε να ασχολείται με την Αίγυτπο, αλλά και με την Λιβύη - παρόλο που την επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου στην Βεγγάζη της Λιβύης είχαμε πάλι βομβιστικές επιθέσεις σε κλειστές πρεσβείες και προξενεία - κατά βάση γιατί δεν τον συμφέρει πλέον και γιατί όσο κι αν προσπάθησε όλο το επιτελείο του, σοβαρή πολιτική δεν βρήκε για να εφαρμόσει, αποφάσισε να ξεκινήσει έναν πόλεμο. Έναν πόλεμο με την Συρία. Όχι με όλη την Συρία και τις σέκτες τις Αλ Κάιντα, τις οποίες χρηματοδοτεί και τροφοδοτεί απευθείας η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών της Αμερικής, αλλά με το κυβερνόν καθεστώς το οποίο ακούει στο όνομα Μπασάρ Αλ Άσσαντ γιος Χαβέζ.
Η αφορμή ήταν η ρίψη χημικών όπλων στις 21/8/13. Οι μισοί έλεγαν ότι τα έριξαν οι καθεστωτικοί, οι άλλοι μισοί κατηγορούσαν τους επαναστάτες. Οι επιτηρητές του Ο.Η.Ε. βέβαια δεν κατονόμασαν πλευρά, αλλά μόνο την ρίψη. Λόγω λοιπόν αυτής της κίνησης, ο κ. Ομπάμα βρέθηκε να πρέπει να πάρει θέση λόγο προηγούμενων απειλών περί «κόκκινων γραμμών» ενάντια στο καθεστώς. Η αλήθεια είναι ότι δεν του βγήκε. Το αντίπαλο δέος - βλέπε Πούτιν και Ρωσία - ξεκαθάρισαν το θέμα με απόλυτα σωστή χρήση διπλωματίας. Μέχρι να γίνει αυτό η νότιο-ανατολική Μεσόγειος γέμισε με πολεμικά πλοία και αεροπλανοφόρα των δύο δυνάμεων έτοιμα να ξεκινήσουν οι μεν επίθεση στη χώρα οι δε να την προστατεύσουν. Η αλήθεια σε όλο αυτό δεν είναι ότι ο Πρόεδρος της Ρωσίας συμπαθεί τόσο πολύ τον ομόλογό του στη Συρία. Το θέμα είναι ότι αν επικρατήσουν οι Ισλαμιστές στην χώρα, τότε η Τσετσενία είναι η επόμενη και αυτό είναι κάτι που ο Ρώσος δεν θέλει. Επίσης, βασικότατο είναι και το λιμάνι της Ταρτούς στο οποίο η Ρωσία έχει τη μοναδική της βάση στην Μεσόγειο.
Πέρασε αναίμακτα λοιπόν το θέμα της Συρίας και στις θετικές εξελίξεις έχει να προστεθεί και η αλλαγή ηγεσίας στο Ιράν. Ο νέος μετριοπαθής πρόεδρος Ρουχανί έχει ήδη κάνει επικοινωνιακά ανοίγματα στη Δύση από την πρώτη μέρα της ορκωμοσίας του (4/8) και τα συνέχισε με πολλή μεγάλη επιτυχία στην ομιλία του στην συνέλευση του Ο.Η.Ε. την Τρίτη το βράδυ μόλις 6 ώρες μετά την ομιλία του προέδρου της Αμερικής - ο οποίος έκανε απλά μια περίληψη της ανύπαρκτης πολιτικής του. Ο πρόεδρος του Ιράν δέχτηκε το ολοκαύτωμα, ξεκαθάρισε ότι το Ιράν είναι κατά των πυρηνικών όπλων και είχε μηδέν αποχωρήσεις κατά την διάρκεια τη ομιλίας του, κάτι το οποίο έχει να γίνει 8 χρόνια. Στα ευχάριστα των ημερών έρχεται να προστεθεί και η συνάντηση στο πλαίσιο του Ο.Η.Ε. των Υπ. Εξ. Αμερικής και Ιράν για πρώτη φορά μετά το 1979.
Η περιοχή της Μέσης Ανατολής χρειάζεται μία κραταιά δύναμη να αναλάβει την πρωτοκαθεδρία και η Αμερική ώς εξωγενής χώρα δεν είναι αυτή. Το κενό μπορεί να το καλύψει το Ιράν λόγο ιστορικότητας, πληθυσμού και δύναμης περιφέρειας. Αυτό θα μπορέσει να γίνει μόλις λυθεί το θέμα του πυρηνικού προγράμματος της χώρας και με τις απευθείας διαβουλεύσεις Ιράν και δυτικών στο θέμα της Συρίας. Το κλίμα στη συνέλευση του Ο.Η.Ε. δείχνει ότι αυτό μπορεί να γίνει και μάλιστα σε μια περίοδο 6 μηνών.
Εννοείτε φυσικά ότι η Ελλάδα, παρά τις κορώνες και τους ευσεβείς πόθους του Υπ. Εξ. αλλά και του Υπ. Άμυνας, δεν έχει, ούτε υπήρχε περίπτωση να έχει θέση σε όλα αυτά. Στην Ν. Υόρκη είναι στραμμένα τα βλέματα όλου του κόσμου και εμείς απλά περιμένουμε να σωθούμε με ένα νόμο και ένα άρθρο ή έστω με ένα πραξικόπημα...
Κρίστη Μιχαλούδη
Περισσότερα Διεθνή Πραξικοπήματα - επιτυχή ή μη - στη σελίδα μας facebook.com/TheThreeMooges
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου