Στοιχειώνοντας την όμορφη στιγμή - by NuKuSu

Σκίτσο του Τάσου Αναστασίου

Μία όμορφη μέρα του 2014, η 26χρονη Κρυσταλλία ανακοίνωνε στον οίκο ευγηρίας, όπου εργαζόταν ως νοσηλεύτρια, ότι είναι έγκυος. Η εργοδοσία τής έκανε "δώρο" μία εβδομαδιαία άδεια, η διάρκεια της οποίας διπλασιάστηκε τηλεφωνικά. Εν τέλει, η ίδια αναγκάστηκε να περάσει από τον χώρο εργασίας της, όπου ενημερώθηκε ότι έχει απολυθεί.

Εκείνη απάντησε ότι η απόλυση λόγω εγκυμοσύνης είναι παράνομη, ζήτησε και την υποστήριξη της Επιθεώρησης Εργασίας, η οποία επιβεβαίωσε στην εργοδοσία πως η πράξη της ήταν παράνομη και όφειλε να ξαναπροσλάβει την κοπέλα.

Η μη συμμόρφωση της εργοδοσίας ανάγκασε την κοπέλα να κινηθεί μέσω της δικαστικής οδού, ο τελικός προορισμός της οποίας γνωστοποιήθηκε σήμερα.

Με βάση την απόφαση του δικαστηρίου, η εργοδοσία είχε κάθε λόγο να απολύσει την Κρυσταλλία αμέσως μετά την ανακοίνωση της εγκυμοσύνης της, επειδή "δεν ήταν καλή στη δουλειά της". Δε δίστασε, μάλιστα, να επιβάλει πρόστιμο €200 στην κοπέλα για την πληρωμή των δικαστικών εξόδων.

Σοκαριστικό; Σίγουρα όχι για οποιαδήποτε νεαρή κοπέλα έχει περάσει από επαγγελματική συνέντευξη τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, όπου οι ερωτήσεις "σκοπεύετε να παντρευτείτε" και "βλέπετε να γίνεστε μητέρα;" και τα σχόλια τύπου "ευτυχώς που είσαι άγαμη" καταλαμβάνουν περισσότερο χρόνο από ουσιώδεις συζητήσεις επί δεξιοτήτων και αρμοδιοτήτων.

Διαφορές μεταξύ γυναικών (αριστερά) και ανδρών (δεξιά) με και χωρίς παιδί, στη Δανία (Kleven et al., 2018)

Το εκπαιδευτικό χάσμα ανάμεσα στα δύο φύλα έχει γεφυρωθεί, έως και αντιστραφεί σε ορισμένες χώρες, παρ' όλα αυτά ο σεξισμός στο εργασιακό περιβάλλον και το μισθολογικό χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναικών (με κριτήριο αναφοράς τη μητρότητα, βλ. σχόλια) κρατούν καλά.

Βαρσοβία, 23 Μαρτίου 2018

(Ανήθικο δίδαγμα: Η παραπάνω φωτογραφία είναι από συγκέντρωση διαμαρτυρίας των γυναικών στην Πολωνία, ενάντια στα εκ νέου σχέδια περιορισμού των εκτρώσεων. Στην Ελλάδα, πάλι, δεν κινδυνεύουμε. Τουναντίον, η εργασιακή και αξιακή κατρακύλα μπορεί να εμπνεύσει τους εργοδότες στον εξαναγκασμό των γυναικών σε έκτρωση, σε περίπτωση που γίνει καμιά "στραβή".)

Ένας από εμάς - by NuKuSu

Μία έννοια που έχει, τα τελευταία χρόνια, υποφέρει ίσως περισσότερο και από αυτήν του φασισμού είναι η έννοια του λαϊκισμού.

Ξεκίνησε ως η πολιτική φιλοσοφία που υποστηρίζει τα δικαιώματα και την εξουσία του λαού εναντίον μίας προνομιούχου ελίτ. Όσο αυτή η ελίτ παρέμενε απροσδιόριστη για να εξυπηρετεί φωνές κατά μήκος ολόκληρου του πολιτικού φάσματος, τόσο περισσότερο έπαιρνε συνομωσιολογικές διαστάσεις.

Μέσα από μία σχετικά σύντομη διαβρωτική διεργασία, ο λαϊκισμός παραδόθηκε ολοκληρωτικά στα χέρια της απροσδιόριστης αυτής ελίτ και των συν αυτή.

Έτσι, πλέον, λαϊκισμός είναι κάθε μορφή λαϊκής δράσης, εντός κι εκτός της κάλπης, αλλά και κατά το δοκούν οποιαδήποτε αναφορά στις ανάγκες των κατώτερων λαϊκών στρωμάτων, ανάλογα με την πηγή της.

Αδυναμία εκλογής κυβέρνησης στην Ιταλία; Το κύμα του λαϊκισμού.

Φωτογραφία άστεγου την ώρα μενουμευρωπαϊκής συγκέντρωσης; Καταφανής λαϊκισμός.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του φαινομένου υπήρξε και ο Σταύρος "Ποδονίφτης" Θεοδωράκης, ο οποίος δήλωνε ορκισμένος εχθρός του καταστροφικού για τη χώρα λαϊκισμού, ενόσω οι φωτογράφοι τον αιχμαλώτιζαν να κάνει ποδήλατο συλλέγοντας σκουπίδια από την παραλία και κρατώντας γκλίτσα κτηνοτρόφου.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και αυτό το τέρας της δημοσιογραφίας, ο Πάσχος Μανδραμπίχλας, ο οποίος έχει λιώσει την αφόρητα κακή του πένα γράφοντας λογύδρια περί βαθύ λαϊκισμού, ανατομίας του λαϊκισμού, ανατροφής του επαναστατικού λαϊκισμού, κλπ, πάντα αναφερόμενος στην αριστερά εντός κι εκτός της χώρας (με σημείο αναφοράς τον Τσίπρα και τον "φίλο του" τον Μαδούρο).

Σύμφωνα με το τελευταίο του τουίτ, το ισχυρό παιδί της φαμίλιας που ταϊζουν τα έτοιμα και δανεικά ενός ολόκληρου λαού για περισσότερο από έναν αιώνα, το πουλέν της Siemens, το κουρκουμπινάκι της "εμπλέκομαι κι εγώ σε ένα κάρο σκάνδαλα αλλά δεν πειράζει γιατί τότε ήμασταν σε διάσταση" κουρελοεμπόρου, ο Κυριάκος "θα πατάξουμε την οικογενειοκρατία" Μητσοτάκης, ταξιδεύει στον αέρα με την πλέμπα, άρα δεν μπορεί παρά να είναι ένας από εμάς.

Ακριβώς όπως και η αδερφή του που, λίγες ώρες πριν, έκλαιγε στα κανάλια γιατί είχε φτάσει το μηνιαίο όριο των αναλήψεων (€2,300) και δυσκολεύτηκε να αγοράσει shοκολατένια αυγά για τα εγγόνια της. Τόσο σοκαρίστηκε όταν συνειδητοποίησε ότι είχε τερματίσει τις αναλήψεις (σε επίπεδα που για τους περισσότερους είναι μισθοί τετραμήνου έως εξαμήνου) που μάλλον δεν σκέφτηκε ότι μπορούσε να αγοράσει τα κωλοαυγά της με κάρτα, και που μπέρδεψε παιδιά με εγγόνια στο γυαλί, η κακομοίρα. Μία από εμάς.

Ακριβώς όπως και το δεξί (πιο δεξί δεν πάει) χέρι του στο κόμμα, ο Νοβάρδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος γκρινιάζει εδώ και χρόνια ότι οι βουλευτικές αποζημιώσεις είναι πενιχρές και δεν βγαίνει. Άλλωστε, ποιος δεν έχει κατηγορηθεί για δωράκια εκατομμυρίων από φαρμακευτικές, τη στιγμή που το ν-οστό εξοχικό του έχει neoset κουζίνα; Ένας από εμάς.

(Ανήθικο δίδαγμα: Βέβαια, μετά τον πιλότο, βρέθηκε και η κοπέλα κάτω από το τουίτ για να ταξιδέψει τον Πάσχο(ντα) και όλους εμάς, λέγοντας ότι πρόκειται για τον καθιερωμένο έλεγχο αποσκευών, κάτι που κανένας Κυριάκος δε θα μπορούσε να αποφύγει έτσι κι αλλιώς.

Αλλά φωτογραφία είναι αυτή, σιγά μη δώσουμε και context.

Το context είναι το αφήγημα.)

Δικαιοσύνη για όλους - by NuKuSu

Στο διάσημο δικαστικό δράμα του 1979 "... And Justice For All", ο δικηγόρος Άρθουρ (Αλ Πατσίνο) καλείται να υπερασπιστεί έναν σιχαμένο δικαστή που κατηγορείται για τον ξυλοδαρμό και στη συνέχεια βιασμό μίας νεαρής κοπέλας, και ο οποίος έχει κατ' εξακολούθησιν αδικήσει στο παρελθόν άλλους αθώους κατηγορούμενους που βρέθηκαν ενώπιόν του, εκμεταλλευόμενος την εξουσία και δυνατότητα χειραγώγησης του νομικού συστήματος που του εξασφαλίζει η θέση του.

Ο κατηγορούμενος δικαστής, δίχως δισταγμό ή ίχνος μεταμέλειας, παραδέχεται ανοικτά την ενοχή του στον δικηγόρο του. Την ημέρα της δίκης, μάλιστα, δε διστάζει να κάνει ένα αβίαστο σχόλιο, εκμυστηρευόμενος ότι επιθυμεί να ξαναβιάσει το θύμα του.

Έχοντας ξεπεράσει τα προσωπικά του όρια, ο Αλ Πατσίνο παραβαίνει τις δικηγορικές αρχές και ξεσπάει κατά του πελάτη του και κατά του νομικού συστήματος σε μία σπάνια παρεκτροπή του business-as-usual, δηλώνοντας πως ο κατηγορούμενος δεν κινδυνεύει από το δικαστήριο αλλά από τα δικά του χέρια. Ο δικαστής του επιτίθεται λέγοντάς του ότι έχει παρεκτραπεί, για να ακολουθήσει η διάσημη σκηνή όπου ο Αλ Πατσίνο του φωνάζει "Εσείς έχετε παρεκτραπεί! Εσείς έχετε παρεκτραπεί! Ολόκληρο το δικαστήριο έχει παρεκτραπεί!".

--

Στην Ελλάδα του 2018, ο "Ποιμενάρχης" και επίσημος εκπρόσωπος της Εκκλησίας, ο Αμβρόσιος, δίνει εντολή στους ομοϊδεάτες του να προβούν σε επιθετικές ενέργειες κατά των ομοφυλοφίλων. Εκμεταλλεύεται την εξουσία του ως "πνευματικού ηγέτη" για να ικανοποιήσει τις δικές του φασιστικές ονειρώξεις και να επιβάλει την ιδεολογία του, αποτελώντας ανοικτά κίνδυνο για πολλές και μεγάλες κοινωνικές ομάδες, με κριτήριο αποκλειστικά τον σεξουαλικό προσανατολισμό.

Το "σύστημα" διευρύνεται εκθετικά, εγκολπώνοντας τόσο τη βρώμικη συνδιαλλαγή μεταξύ δικαστικής εξουσίας και Εκκλησίας όσο και τις ομάδες που βρίσκονται υπό την επιρροή (media) ή εξουσία αυτών (χριστιανοί, νοικοκυραίοι).

Ο κατηγορούμενος καταχράται την εξουσία του και χειραγωγεί την κατά βούληση ερμηνεία των θρησκευτικών επιταγών που εκπροσωπεί, καθώς επιτίθεται, στοχοποιεί και "βιάζει" μία τεράστια κοινότητα, εξομολογούμενος όσο πιο ανοικτά και διαβόητα μπορεί (εντός και εκτός δικαστικής αιθούσης) την ενοχή του αλλά και την επιθυμία του να ξαναβιάσει το θύμα του, ενώ εξίσου ανοικτά και δημόσια κλιμακώνει τη στάση του στο επίπεδο παραδοχής των πιο διεστραμμένων ενδόμυχων επιθυμιών του να σκοτώσει.

Εντός της δικαστικής αίθουσας, εισαγγελείς και δικαστές στάθηκαν πολύ λίγοι (ή απλώς απρόθυμοι) για να σπάσουν τα δεσμά των business-as-usual συνδιαλλαγών κρατικών εξουσιών και Εκκλησίας, και ο Αμβρόσιος κρίνεται "αθώος", βγάζοντας γλώσσα στο δικαστικό σύστημα με το οποίο συνήργησε.

Στην κοινωνία, ενώπιόν της οποίας κρίνονται και οι δύο, οι επικριτές της παρεκτροπής είμαστε εμείς.

(Ανήθικο δίδαγμα: Το εξαιρετικό σκίτσο του John Antóno επικαλείται και τοποθετεί τα θρησκευτικά ιδεώδη στην εικόνα. Εμείς, αν μπορούσαμε, θα σχεδιάζαμε έναν χαμογελαστό Αμβρόσιο να κάνει με το ένα χέρι χειραψία με την Γιουστίτια, και με το άλλο να την χουφτώνει στον κώλο.)

Lai⚡⚡ez Faire - by NuKuSu

Οι δεξιοί ψηφοφόροι είναι πολύ αφελείς και αδαείς για να κατανοήσουν αυτό στο οποίο οι πολιτικοί κατά μήκος του δεξιού πολιτικού φάσματος αποφεύγουν να αναφερθούν, λόγω ασυμβατότητας των αφηγημάτων τους.

Ότι, δηλαδή, ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός επί της ουσίας ευαγγελίζεται φασιστικά καθεστώτα, στα οποία η ελευθερία της αγοράς καταπίνει την ατομική ελευθερία. Και ότι ο εθνικοσοσιαλισμός εκ των πραγμάτων συνυφαίνεται με το προεξέχον κεφάλαιο, αφού τόσο οι κτηνωδίες στη ναζιστική Γερμανία όσο και η δραστηριοποίηση των ιδεολογικών τους απογόνων ανά την υφήλιο (και στην πολύπαθη Ελλάδα της κρίσης και της απόγνωσης, απ' όπου επανάντλησε η εγχώρια ακροδεξιά τη δύναμή της) ευθυγραμμίζονται με μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα. Από την δωρεάν εργασία στα πάλαι ποτέ νεοναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης έως την χρυσαυγίτικη προάσπιση των εφοπλιστικών συμφερόντων στα σημερινά λιμάνια.

Έτσι και ο δικηγόρος Γεώργιος Μακρής, στον οποίον ο Διευθυντής του ελληνικού παρακλαδιού της ξενόφερτης νεοναζιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης Combat 18 (Γεώργιος Δημητρίου ή "Αλέξανδρος Τσαμπανίκας" ή "ΤΣΑΜΠ" ή "άλλος") είχε αναθέσει επικοινωνιακό ρόλο. Πέραν της παροχής νομικής βοήθειας και της ανάπτυξης σχέσεων με γνωστά πολιτικά πρόσωπα, ο Γεώργιος Μακρής—που θυμόμαστε από τη διοργάνωση της φασιστικής συγκέντρωσης για το σύμφωνο συμβίωσης—είχε αναλάβει και την προώθηση των συμφερόντων της οργάνωσης μέσω της δραστηριοποίησης του σε πολιτικούς φορείς και την παραχώρηση συνεντεύξεων.

Ως εκ τούτου, είχε πολύχρωμη δραστηριότητα στα social media. Στο Facebook, διατηρούσε τέσσερα διαφορετικά προφίλ: γέμιζε το ένα με γκρηκ λίμπεραλς εκ μπανανίας ορμώμενους. Άνοιγε το άλλο, taxation is theft και μανιφέστα κατά της "γκεοκρατίας", φαγητά στο Γκασπάρ και "αν την παρενόχλησαν τα ήθελε και λίγο ο κώλος της". Μπορεί να είναι ο μορφωμένος εγκέφαλος της Combat 18, αλλά εμφανίζει εκπληκτική ομοιότητα με όλο το ντεμέκ νεοφιλελεύθερο χριστιανοταλιμπάν συντηρητικό κατεστημένο της χώρας.

Να, εδώ, το ίδιο αρχιναζίδιο τοποθετείται επί του Δημοψηφίσματος και, επικαλούμενο τις φοβερές του μεταπτυχιακές σπουδές στο διεθνές εμπορικό και τραπεζικό δίκαιο και τα όσα του έμαθε "η αγορά", βάφεται με τα πιο μενουμευρωπαϊκά του χρώματα:

Άλλωστε, υπάρχει κάποια/-ος που διάβασε "δικηγόρος, γόνος καλής οικογενείας, μορφωμένος με πτυχία, γνωστός δεξιός, με μύδρους κατά Εβραίων, ομοφυλόφιλων και άλλων κοινωνικών ομάδων ο συλληφθείς συντονιστής της Combat 18" και δεν πήγε το μυαλό του στον Θάνο Πλεύρη ή τον Μάκη Βορίδη, και τα δύο εξέχοντα στελέχη παλαιότερα του ακροδεξιού ΛΑΟΣ και νυν της νεοφιλελεύθερης, όπως θέλει ο αρχηγός της να εμφανίζεται, Νέας Δημοκρατίας; Ή κάποια/-ος που νομίζει ότι το υβρίδιο φασίστα-νεοφιλελέ είναι μονοπώλιο του Άδωνι Γεωργιάδη που από τηλεπωλητής ακροδεξιών λογυδρίων έγινε το δεξί χέρι του προοδευτικού σκυλιού των αγορών Κυριάκου Μητσοτάκη, ή του Μάκη Βορίδη που από "ακτιβιστής της δεξιάς" με τσεκούρια έγινε συνήγορος υπεράσπισης των Energa και Hellas Power, εταιρειών που καταχράστηκαν 270 εκατομμύρια ευρώ σε βάρος του Δημοσίου;

Βέβαια, όταν οι στενοί ιδεολογικοί δεσμοί αποκαλύπτονται, όλοι τρέχουν σαν τα ποντίκια που εγκαταλείπουν το πλοίο, όπως ο Φαήλος Κρανιδιώτης, ο οποίος ανακοίνωσε ότι (πλέον) δεν έχει καμία σχέση με τον κ. Μακρή, δείχνοντας και με τα δύο του χέρια (υψωμένα) προς την κατεύθυνση του έτερου ογκόλιθου της ακροδεξιάς διανόησης, του Πλεύρη του πρεσβύτερου.

(Ανήθικο δίδαγμα: Οι υπέρμαχοι της περίφημης θεωρίας των δύο άκρων είναι πολύ απασχολημένοι με τη δαιμονοποίηση του θολού τοπίου της αντίπερα όχθης του πολιτικού φάσματος για να κοιτάξουν στα μάτια τούς ιδεολογικούς τους γείτονες.

Από το laissez faire μέχρι το sieg heil, μία Combat 18 δρόμος.)

ΥΓ: Τα ονόματα των μελών της Combat 18 βρίσκονται στο Documento (παρότι η δικαιοσύνη εκ των υστέρων έκρινε ότι δεν πρέπει να δημοσιευτούν γιατί "δεν αποτελούν κίνδυνο για τον δημόσιο βίο", και ουδεμία ευθύνη φέρουμε εμείς), ενώ πληροφορίες για τη δράση τους, συμπεριλαμβανομένων των επιθέσεών τους (βλ. "Άνω-Κάτω Πατησίων", Στέγη Προσφύγων Κάνιγγος, Στέγη Προσφύγων Νοταρά, "Σινιάλο", κλπ.) και για την κοινή τους δράση με Χρυσή Αυγή και Ανένταχτους Μαίανδρους Εθνικιστές υπάρχουν από το πρωί σε όλα τα ειδησεογραφικά σάητ.

Η (προσφυγική) κρίση δημιουργεί ευκαιρίες - by NuKuSu

"Κατανοώ ότι οι κυβερνήσεις θέλουν να δείξουν στους πολίτες ότι κάνουν κάτι. Γι αυτό θέλω να τις βοηθήσω."

Τάδε έφη Γιάννης Μουζάλας, Υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, δίνοντας το πράσινο φως στις επαναπροωθήσεις προσφύγων από τη Γερμανία στην Ελλάδα.

Παραβλέποντας για λίγο τον βαθμό στον οποίο οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες έχουν σεβαστεί τις συμφωνίες περί υποδοχής και ενσωμάτωσης προσφύγων, καθώς και τον βαθμό στον οποίο η Ελλάδα έχει επωμιστεί το βάρος του κανονισμού Δουβλίνου ΙΙ, παρουσιάζει ενδιαφέρον η παραδοχή του Έλληνα Υπουργού ότι οι πρόσφυγες αποτελούν ένα βολικό παιχνίδι μικροπολιτικής για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, με το οποίο υπηρετούν την κομματική τους ατζέντα και διακεδάζουν το εκλογικό τους κοινό.

Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά ούτε η μόνη διάσταση στην οποία η προσφυγιά δημιουργεί «ευκαιρίες».

Ειδικά τα τελευταία χρόνια, με την προσφυγική κρίση στα χειρότερά της, είδαμε πώς οι κυβερνήσεις της ΕΕ αντιμετώπισαν τους πρόσφυγες χάριν της κοινής γνώμης (ή, καλύτερα, χάριν των εκλογικών τους βάσεων), καταπατώντας ανθρώπινα δικαιώματα και κανονισμούς των Ηνωμένων Εθνών, υψώνοντας τείχη και επαναπροωθώντας τους ανθρώπους ως τσουβάλια με πατάτες. Σύμφωνα με το πιο πρόσφατο σχετικό Eurobarometer, μόλις 4 στους 10 Ευρωπαίους θεωρούν ότι οι μετανάστες/πρόσφυγες συνεισφέρουν στη χώρα τους (με το ποσοστό να πέφτει στους μισούς, όσον αφορά την Ελλάδα), ενώ μόλις 6 στους 10 Ευρωπαίους πιστεύουν ότι η χώρα τους οφείλει να βοηθήσει τους πρόσφυγες. Στην Τσεχία (21%), η αστυνομία σημάδευε τους πρόσφυγες με τον «αριθμό» τους. Ουγγαρία (27%) και Βουλγαρία (29%) ηγούνται των χωρών της ΕΕ στα ποσοστά των αλλοδαπών υπό κράτηση, αμέσως μετά τη Γαλλία και την Ισπανία που αποτελούν χώρες μαζικής υποδοχής, ενώ νόμοι της ΕΕ επιτρέπουν στις αρχές να προφυλακίζουν πρόσφυγες χωρίς κάποια καταδίκη έως και 18 μήνες, για λόγους που περιλαμβάνουν για παράδειγμα «υψηλό κίνδυνο καθυστέρησης της απομάκρυνσης/επαναπροώθησής των». Στην Ελλάδα, παρακολουθήσαμε στα κεντρικά δελτία ειδήσεων «κέντρα φιλοξενίας» να γίνονται από αντικείμενο debate μεταξύ κυβέρνησης και τοπικής κοινωνίας έως και στόχος δολοφονικών επιθέσεων.

Φυσικά, η κοινή γνώμη δεν καθορίζει απαραίτητα την στάση των κυβερνήσεων, αφού η πρώτη δεν είναι μία κατάσταση που απλώς υφίσταται ex nihilo αλλά καλλιεργείται από την πολιτική ζωή που καταρχήν τα πολιτικά κόμματα διαμορφώνουν. Έτσι, είτε οι κυβερνήσεις εισάγουν τη διάσταση της προσφυγικής/μεταναστευτικής ροής στα πολιτικά τους αφηγήματα, ως μέρος της πολιτικής ατζέντας επί της οποίας ζητούν την ψήφο του λαού άρα και την προσανατολίζουν μεταξύ άλλων και σε αυτήν την κατεύθυνση, αντιμετωπίζοντας τους πρόσφυγες αντίστοιχα, είτε καλούνται να γλείψουν με πολιτική ηδονή τα αυτιά των ψηφοφόρων τους που έχουν φροντίσει να ερεθίσουν στο παρελθόν, αντιμετωπίζοντας της γης τους σύγχρονους κολασμένους σύμφωνα με τις προσταγές των πολιτών τους. Σε όποιο στάδιο του φαύλου αυτού κύκλου κι αν βρεθούν, οι πρόσφυγες αποτελούν ένα πολιτικό μπαλάκι και ένα πολύτιμο εργαλείο των κομματικών οπλοστασίων.

Επίσης, είδαμε πώς η γελοία συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας είχε σκοπό να μετατεθεί το πρόβλημα στην γείτονα χώρα, η οποία εμφανίστηκε πολύ πρόθυμη να κόψει τα φτερά των προσφύγων, πάντα με το αζημίωτο, ακόμη κι αν οι αναλύσεις και εξελίξεις υποδεικνύουν ότι κάθε άλλο παρά ασφαλή τρίτη χώρα αποτελεί ("πραξικόπημα", βασανιστήρια προσφύγων, κλπ). Χαρακτηριστικό είναι ότι, από τη δική μας εμπειρία μέσω της Mano Aperta και τις συζητήσεις μας με τους πρόσφυγες, δεν έχει βρεθεί ένας φιλοξενούμενος σε καταλήψεις που να δηλώνει ευχαριστημένος από τη διέλευσή του από την Τουρκία, με τις μαρτυρίες παιδιών να περιλαμβάνουν από φυλακίσεις έως πυροβολισμούς στα πλοία μεταφοράς τους.

Είδαμε, ακόμα, πώς η ελληνική κυβέρνηση, ήδη από το 2015, άφησε αιχμές για το ενδεχόμενο "να γεμίσει η Ευρώπη τζιχαντιστές και μετανάστες" στην περίπτωση οικονομικής κατάρρευσης της Ελλάδας, εκμεταλλευόμενη τον πόνο εκατομμυρίων ανθρώπων για την επίτευξη μίας πιο ευνοϊκής συμφωνίας σε ένα άλλο μέτωπο (και είδαμε πώς πήγε και αυτό). Αντίστοιχες, πιο ευθείες απειλές έχει κάνει κατά καιρούς και ο Ερντογάν, απειλώντας με άνοιγμα συνόρων και πέρασμα «τριών εκατομμυρίων προσφύγων» στην Ευρώπη, ως πίεση στις διαπραγματεύσεις ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ.

Τέλος, είδαμε πώς οι εγχώριες και διεθνείς ΜΚΟ, μέσα από τις οποίες σπαταλήθηκε αναίτια ή αγνοείται το 70% των ευρωπαϊκών πόρων για αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης (σύμφωνα με στοιχεία και παραδοχές ευρωπαίων αξιωματούχων, όπως αποκάλυψε τον Μάρτιο ο Guardian) καθιστώντας την "ανθρωπιστική" στρατηγική της ΕΕ ως την πλέον δαπανηρή στην ιστορία, έκλεισαν τους ανθρώπους σε camps και τους ταϊζουν έκτοτε πατάτες μπλουμ και ζυμαρικά, χρεώνοντας έως και 5€ το γεύμα. Κατά μέσο όρο, το κόστος για κάθε πρόσφυγα που διέμεινε στη χώρα μας υπολογίζεται στα 14,000 δολάρια· όπως σωστά μαντεύετε, ουδεμία σχέση έχει αυτό το ποσό με την πραγματικότητα. Βρέχει λεφτά και κάποιοι τα μυρίστηκαν, απαίτησαν και εξασφάλισαν κομμάτι από την πίτα: έτσι, όσο το κράτος αδυνατεί να "εξυπηρετήσει" πρόσφυγες που βρίσκονται στη χώρα μας αλλά όχι στα camps τους, είναι πολύ βολική η δράση των αλληλέγγυων· κάθε που ένα camp είναι έτοιμο να υποδεχτεί κόσμο, όλο και κάποια κατάληψη δέχεται επισκέψεις από την αστυνομία. Τότε είναι μόνο που η ανθρώπινη ζωή αποκτά αξία, οικονομική αξία. Η κατάσταση της αντιμετώπισης του προσφυγικού στην Ελλάδα μπορεί να περιγραφεί με τη χαρακτηριστική περίπτωση του Δρακοπούλειου Αιμοδοτικού κέντρου: σε αυτό διέμεναν περίπου 130 πρόσφυγες, οι οποίοι τον Μάρτιο 2017 συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στο Αλλοδαπών, με τα προσωπικά τους αντικείμενα να βρίσκονται στον δρόμο, προκειμένου ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός να διαμορφώσει το κτίριο για φιλοξενία… προσφύγων.

Άρα, πατσαβουράκια μου, ας μην κοροϊδευόμαστε: η (προσφυγική) κρίση πράγματι δημιουργεί ευκαιρίες, απλώς όχι για εκείνους που τη βιώνουν και καταστρέφονται.

Εντάξει, για τους πρόσφυγες δεν είναι πολύ ευνοϊκά τα πράγματα.

Για όλους τους άλλους, όμως, it's good business.

(Ανήθικο δίδαγμα: «Θα εφαρμόσουμε συμβολικά την συνθήκη του Δουβλίνου κάτι το οποίο σημαίνει πως ο αριθμός θα είναι πολύ μικρός, λίγων δεκάδων ανθρώπων μέσα στους επόμενους μήνες» δήλωσε ο Γιάννης Μουζάλας. Μας αρέσει να κάνουμε συμβολικά πράγματα στην Ελλάδα. Διαδηλώνουμε συμβολικά, γιορτάζουμε εξεγέρσεις συμβολικά, δουλεύουμε έναντι συμβολικών μισθών. Μας αρέσουν τα σύμβολα. Ένας λαός ερωτευμένος με την καταστροφή του.)

ΥΓ: Το υπέροχο σκίτσο είναι του Πάνου Ζάχαρη.

Το αφήγημα της ψευδούς είδησης - by NuKuSu

Αυτές τις μέρες, το Ποτάμι γιορτάζει τα τρία χρόνια διαρκούς παρακμής του.

Περί Grexit και επιστροφής στη δραχμή - by To Skouliki Tom

Με αφορμή τη δήλωση του Νίκου Ξυδάκη ότι δεν πρέπει να δαιμονοποιούμε τη δραχμή - ποιος ασχολείται με τον Ξυδάκη; -, ξαναφούντωσε ο δημόσιος διάλογος περί Grexit και επιστροφής σε εθνικό νόμισμα.

Ο Νίκος Ξυδάκης σχολίασε ότι η δραχμή δεν είναι ταμπού, γιατί επί δραχμής μεγαλουργήσαμε, αν και η αλήθεια είναι ότι μεγαλουργήσαμε λόγω ΕΣΠΑ, ενώ δεν θα έπρεπε να είναι ταμπού ούτε το τάλαντο, αφού επί ταλάντου χτίσαμε τον Παρθενώνα.

Η κουβέντα περί νομίσματος είναι η αγαπημένη όλων των Ελλήνων τα τελευταία χρόνια, αφού τα ευρωλιγούρια λατρεύουν να ταυτίζουν το ευρώ με τη μαμά Ευρώπη και την ευρωπαϊκή ταυτότητα της χώρας, ενώ οι δραχμιστές, όταν παρουσίαζαν τον παράδεισο που θα ακολουθήσει σε περίπτωση επιστροφής στη δραχμή, μιλούσαν ουσιαστικά από θέση ισχύος, αφού δεν περίμεναν ποτέ ότι θα φτάσουμε τόσο κοντά σε αυτήν, οπότε μπορούσαν να λένε ό,τι τους καύλωνε.

(Είχα γράψει σχετικά και τις παραμονές του δημοψηφίσματος στο κείμενο "Ούτε ευρώ, ούτε δραχμή".)

Οι φωνές που μιλούν πλέον με το ίδιο πάθος υπέρ της δραχμής έχουν λιγοστέψει, αφού έχουν καταλάβει ότι αυτά που μας πουλούσαν τόσα χρόνια ήταν παπαρολογίες, οπότε κοιτάνε τώρα να φυλάξουν τον κώλο τους για να μην τους πάρουμε με τα ψαροντούφεκα.

Το μεγαλύτερο λογικό σφάλμα σε μια τέτοια συζήτηση είναι το εξής: αν αποφασιστεί επιστροφή στη δραχμή, μεταξύ της παλιάς και της νέας δραχμής θα έχουν μεσολαβήσει δύο αλλαγές νομίσματος - από δραχμή σε ευρώ και από ευρώ σε δραχμή -, οπότε μια χαρά μπορούμε, Νίκο Ξυδάκη, να τη δαιμονοποιούμε ενώ εσύ μπορείς να τη βάλεις στον κώλο σου.

Εγώ βέβαια δεν είμαι οικονομολόγος - ούτε ο Νίκος Ξυδάκης είναι - αλλά έτσι όπως το βλέπω, αργά ή γρήγορα η δραχμή θα έρθει, είτε το θέλουμε είτε όχι, οπότε το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να είμαστε προετοιμασμένοι. Δηλαδή, να έχουμε σχέδιο.

Βέβαια, ΣΥΡΙΖΑ και σχέδιο είναι δύο έννοιες αντίθετες μεταξύ τους, ενώ το ιδανικότερο θα ήταν η δραχμή να σκάσει στα χέρια της Νέας Δημοκρατίας, ώστε να αποφύγουμε το πρηξοπούτσι των φιλελέδων ότι "να ορίστε ο ΣΥΡΙΖΑ μας έριξε στα βράχια, όπως τα λέγαμε".

Από την άλλη, ούτε κανένα κόμμα της εξωκοινοβουλετικής Αριστεράς έχει σχέδιο ρήξης και επιστροφής σε εθνικό νόμισμα, αφού όλα τα κόμματα της εξωκοινοβουλετικής Αριστεράς προτιμούν να ψωλοβροντάνε με γενικολογίες και αόριστες επικλήσεις σε υψηλά ιδανικά ή να ξεκατινιάζονται μεταξύ τους δημοσίως.

Με τα γραφικά εθνίκια του ΕΠΑΜ δεν ασχολούμαι καν.

Από αυτά που έχω διαβάσει, θα προσπαθήσω να γράψω συνοπτικά τις πιθανές συνέπειες μιας επιστροφής στη δραχμή, με βάση αυτό που ξέρουμε, ότι δηλαδή δεν υπάρχει κανένα απολύτως σχέδιο από κανέναν.

Καταρχάς, να πούμε ότι οι συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν προβλέπουν αποπομπή ενός κράτους-μέλους από την Ευρωζώνη. Ωστόσο, αν η Ελλάδα δεν τηρήσει τις δεσμεύσεις που απορρέουν από τη δανειακή σύμβαση, θα αναγκαστεί να κόψει νόμισμα για να χρηματοδοτήσει την οικονομία της, αφού η χρηματοδότησή της θα διακοπεί τόσο από τον μηχανισμό στήριξης όσο και από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Δηλαδή, η έξοδος θα έρθει αναγκαστικά μέσα από τη στάση πληρωμών και τη ρήξη.

Μπορεί βέβαια να γίνει και συντεταγμένα, σε συνεργασία με τα υπόλοιπα κράτη-μέλη. 

Επίσημο σχέδιο που να έχει δει το φως της δημοσιότητας και να αφορά σε κάτι τέτοιο, δεν υπάρχει.

Επιπλέον, θεσμικά, δεν προβλέπεται μια χώρα-μέλος να αποχωρήσει μόνον από την Ευρωζώνη παρά μόνον αν εγκαταλείψει την ΕΕ και επαναδιαπραγματευτεί εκ νέου την ένταξή της σε αυτήν, αν και παλαιότερα οι Γερμανοί είχαν πει ότι πως μια αποχώρηση από το ευρώ δεν συνεπάγεται αποχώρηση από την ΕΕ.

Κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα, αφού δεν υπάρχει προηγούμενο.

Και πάμε τώρα στις συνέπειες. 

Έχουμε και λέμε: Μαζικές αναλήψεις μετρητών και εκροές κεφαλαίων στο εξωτερικό, αμέσως μόλις μυριστούμε ότι πάμε σε δραχμή, ενώ από την πρώτη μέρα θα έχουμε κλειστές τράπεζες για αόριστο χρονικό διάστημα, μαζικές χρεοκοπίες επιχειρήσεων και ταυτόχρονα χρεοκοπίες τραπεζών που θα χρωστάνε στην ΕΚΤ σε ευρώ ενώ θα έχουν ακάλυπτα δάνεια σε δραχμές.

Αυτονόητη υποτίμηση της δραχμής - για να τονωθεί η ανταγωνιστικότητα της χώρας - από 20% έως 50%, δηλαδή πανάκριβο εισαγόμενο προϊόν και πάμφθηνο εγχώριο προϊόν για εσωτερική κατανάλωση ή προς εξαγωγή - το οποίο βέβαια θα κατασκευάζεται με πανάκριβες πρώτες ύλες από το εξωτερικό, αφού στην Ελλάδα δεν έχουμε αυτάρκεια σε πάμπολλους τομείς.

Δραματική μείωση της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών με παράλληλη αθρόα κοπή νομίσματος για να καλυφθεί το πρωτογενές έλλειμμα, δηλαδή υπερβολικός πληθωρισμός, ακόμα και 50% με 60%.

Διόγκωση του εξωτερικού χρέους της χώρας και εκτίναξη της μαύρης αγοράς - εξαιτίας του αποθέματος πολλών Ελλήνων σε ευρώ, οι οποίοι δεν θα πάνε να τα αλλάξουν, πράγμα που μπορεί να επιφέρει και ανεξέλεγκτη διαφθορά.

(Κλασικό παράδειγμα ο τουρισμός, όπου οι Έλληνες θα δέχονται ευχαρίστως να πληρώνονται σε ευρώ από τους τουρίστες, με απότέλεσμα σε κάποια τουριστικά μέρη να έχουμε σχεδόν παράλληλη κυκλοφορία δύο νομισμάτων: του ισχυρού ευρώ και της αδύναμης δραχμής.)

Στο πολιτικό κομμάτι τώρα, θα απαιτηθεί άμεση εύρεση συμμάχων και στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης από δυνάμεις που θα είναι διατεθειμμένες να έρθουν κι αυτές σε σύγκρουση και ρήξη με το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και τα υπόλοιπα κράτη και θεσμούς, ώστε να μην απομονωθεί η χώρα πλήρως.

Δεν θέλω καν να σκέφτομαι τις κοινωνικές συνέπειες, ούτε τα γεμάτα αεροδρόμια με Έλληνες που θα προσπαθούν να φύγουν από τη χώρα με όποιον τρόπο μπορούν.

Με μια λέξη: Χάος.

(Όποιος διαφωνεί, μπορεί να μου γράψει τι από τα παραπάνω δεν θα συμβεί.)

Το χάος αυτό μπορεί να μην είναι χάος και να αποδειχθεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία - ίσως και η μοναδική - για τη χώρα να σταθεί ξανά στα δικά της πόδια, αν υπάρξει σχέδιο, αν βρεθούν μέτρα και πολιτικές αντίδοτα, ώστε να μην βρεθούμε ενώπιον μιας άτακτης και ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας.

Ένα σχέδιο που για να συνταχθεί μονάχα από εμάς και να βρεθούν οι απαραίτητες συμμαχίες, θα χρειαστούν χρόνια. Ένα σχέδιο που κάθε σοβαρή χώρα στην κατάσταση της Ελλάδας θα είχε ήδη έτοιμο - βέβαια αν ήμασταν σοβαρή χώρα δεν θα βρισκόμασταν σε αυτήν την κατάσταση.

Δυστυχώς, μπορεί να έχουμε το καρπούζι αλλά δεν έχουμε το μαχαίρι το οποίο κρατούν οι εταίροι μας και μόνο μαζί και με τη στήριξή τους μπορεί η έξοδος από την Ευρωζώνη να είναι σχετικά ομαλή.

Ίσως κάποτε να κρατούσαμε το καρπούζι κι όχι απλά το καρπούζι αλλά τη βόμβα - αναφέρομαι φυσικά στο 2010 - και να είχαμε και ένα δάχτυλο πάνω στο μαχαίρι αλλά μετά από 7 χρόνια η τύχη μας βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια τους.

Αποκλειστικά, για όλους όσους φοβούνται την καταστροφή.

Όλοι εμείς που θέλουμε να ζήσουμε το Τέλος και ζμπούτσαμς η καταστροφή - καταστροφή ζούμε ήδη - θα είμαστε εκεί με το γνωστό τρίπτυχο:

Μπαλκόνι-Πατατάκια-Πυρηνικά.

by To Skouliki Tom

(Ανήθικο δίδαγμα: Ένα καλό του μπλογκ είναι ότι με έχει αναγκάσει να διατηρώ αρχείο. Ένα τεράστιο αρχείο στο οποίο ξαναδιάβαζα σήμερα τις καταστροφολογικές προβλέψεις δήθεν σοβαρών δημοσιογράφων - καλοπληρωμένοι ήταν όλοι - από το μακρινό 2009 και 2010 για τις συνέπειες της επιστροφής στη δραχμή. Συνέπειες που βιώνουμε ήδη με την παραμονή στο ευρώ. Το λάθος δεν είναι ότι δαιμονοποιούμε τώρα τη δραχμή. Το λάθος είναι ότι δεν δαιμονοποιήσαμε ποτέ το ευρώ.)

Περί Μουτζών στη σελίδα μας facebook.com/TheThreeMooges

Εκδόσεις Άρειος Πάγος - by To Skouliki Tom

Τεράστια κρίνεται η επιτυχία της Ελληνικής Δικαιοσύνης, που γενικά είναι τυφλή αλλά τώρα άνοιξε τα μάτια, αφού ο Άρειος Πάγος αποφάσισε τη μη έκδοση των 8 Τούρκων αξιωματικών, οι οποίοι κατηγορούνται ότι είχαν λάβει μέρος στο πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου.

Όλα είναι μια χαρά - by To Skouliki Tom

Σύμφωνα με τη Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδος, το 35% των πολιτών ζει με εισόδημα κάτω των 10.000 ευρώ ετησίως αλλά ολόκληρη η χώρα είναι τρομοκρατημένη από 7 μαλακισμένα που σχημάτισαν με τα χέρια τον αλβανικό αετό.

Η Εποχή των Τεράτων - by To Skouliki Tom

Ο Ντόναλντ Τραμπ ορκίστηκε 45ος Πρόεδρος των ΗΠΑ και όπως ήταν φυσικό αναζωπυρώθηκε η καταστροφολογία που θέλει τον όμορφο κόσμο μας τον αγγελικά πλασμένο να κινδυνεύει με καθίζηση και εκφασισμό, αφού μέχρι τώρα έκανε άλματα προόδου και είχε πέσει με τα μούτρα στη δημοκρατία.