Ρέκβιεμ για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή - του Νίκου Ρωμανού

Σήμερα θα ξεκινήσω να μιλάω για να πω αυτά που πρέπει να αποτυπωθούν ως μια αυθεντική κατάθεση ψυχής στην επαναστατική μνήμη. Την δική μου κατάθεση ψυχής για ένα γεγονός το οποίο αποτέλεσε τον πυροκροτητή για την εντατικοποίηση της ένοπλης εφόδου στα χειμερινά ανάκτορα της εξουσίας. Ένα γεγονός το οποίο συνέβαλε αποφασιστικά στην δημιουργία ενός σημείου χωρίς επιστροφή για όσους οπλίστηκαν και φόρτωσαν στις βαλίτσες τους όνειρα και ελπίδες για έναν κόσμο ελευθερίας, σε μια τέτοια βαλίτσα φόρτωσα και εγώ το μίσος μου μαζί με ρούχα και μερικά ενθύμια και έφυγα οριστικά από το σπίτι μου μια μέρα πριν η αστυνομία εισβάλει για να με εντοπίσει και να με πάει σιδηροδέσμιο να καταθέσω στο δικαστήριο των μπάτσων- δολοφόνων.

Ο Δεκέμβρης πέθανε - by Leia Organa Solo

Πέντε κάδοι και ένα αυτοκίνητο. Αυτές είναι οι «καταστροφές που θύμισαν 2008», αγαπητέ lifoαναγνώστη. Πέντε κάδοι και ένα αυτοκίνητο ήταν οι «τεράστιες καταστροφές», αγαπητέ megaθεατή. 

Και όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι.

Ο Νίκος Ρωμανός δεν πρέπει να πεθάνει - by To Skouliki Tom

Συνεχίζεται για 26η μέρα η απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού ο οποίος διεκδικεί τις εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούται για να σπουδάσει και να κερδίσει "μια ανάσα ελευθερίας από την ισοπεδωτική συνθήκη του εγκλεισμού".

Φτάσαμε λοιπόν ως εδώ - by To Skouliki Tom

Φτάσαμε λοιπόν ως εδώ. 

Από τον Δεκέμβριο του 2008, που πρωτομπήκε στις ζωές μας, μέχρι τον Νοέμβριο του 2014, που κινδυνεύει να φύγει από τη ζωή, ο Νίκος Ρωμανός έχει βαλθεί να μας διδάξει αξιοπρέπεια.

Ο Νίκος Ρωμανός ξεκινά απεργία πείνας

Ο Νίκος Ρωμανός καταδικάστηκε πριν από λίγες μέρες για τη διπλή ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης. Eλάχιστοι θυμούνται πια ότι ο Νίκος Ρωμανός ήταν κάποτε το 15χρονο παιδί στην αγκαλιά του οποίου ξεψύχησε ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Την περασμένη άνοιξη έδωσε πανελλαδικές και πέρασε σε σχολή στην Αθήνα, ενώ πριν από 1,5 μήνα αρνήθηκε να παραλάβει τον έπαινο και το έπαθλο των €500 από τον Υπουργό Δικαιοσύνης για τις επιδόσεις του. Και τώρα του αρνούνται το αυτονόητο. Εκπαιδευτικές άδειες για να παρακολουθεί το πρόγραμμα της σχολής του. 

Μιζούρι, αγάπη μου - by To Skouliki Tom

Στιγμές ελληνικού Δεκέμβρη 2008 ζει η μικρή πόλη Φέργκιουσον του Μισούρι των Ηνωμένων Πολιτειών, αφού συνεχίζονται για 11η συνεχή μέρα τα επεισόδια κι οι διαμαρτυρίες για τη δολοφονία του 18χρονου αφροαμερικανού Μάικλ Μπράουν από τον λευκό αστυνομικό Ντάνιελ Γουίλσον το απόγευμα της 9ης Αυγούστου.

Δεκέμβριος 2008: Μνήμες από το Περού - by To Skouliki Tom

Τον Δεκέμβριο του 2008 δεν ήμουν στην Αθήνα. Ήμουν στο Περού. Και συγκεκριμένα στο Κούσκο. Το Κούσκο είναι η αρχαία πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας των Ίνκας που ισοπεδώθηκε από τους Ισπανούς κονκισταδόρες και ξαναχτίστηκε κατόπιν από τους Ίνκας. Μόνο που τη δεύτερη φορά ήταν σκλάβοι των Ισπανών κατακτητών.

Ο Φρανσουά Ολάντ φεύγει, ο Greek Crisis Walker έρχεται – by To Skouliki Tom

Μαύρα πανιά σήκωσαν την Τρίτη τα καθεστωτικά ΜΜΕ της χώρας, αφού εξαιτίας της 24ωρης απεργίας των δημοσιογράφων, δεν κατάφεραν να μεταδώσουν με αξιοπιστία την επίσκεψη του Γάλλου Προέδρου Φρανσουά Ολάντ στη χώρα μας.

Εμείς (και) οι τρομοκράτες – by To Skouliki Tom

Αγαπητέ μοναδικέ αναγνώστη,

Το σημερινό κείμενο θα είναι λίγο διαφορετικό από τα προηγούμενα. Αφορμή – όχι αιτία – στάθηκε το παρακάτω status που μπήκε στον κόπο να ανεβάσει ένας «φίλος» στο facebook ονόματι Δημήτρης M. το πρωί της Δευτέρας και μου δημιούργησε κάποιες σκέψεις. Ακόμα μεγαλύτερες σκέψεις μου προξένησε το γεγονός ότι πολύ γρήγορα βρέθηκαν αρκετά άτομα που συμμερίστηκαν την άποψή του και το εξέφρασαν με likes και comments. To status είχε ως εξής: