Περί Grexit και επιστροφής στη δραχμή - by To Skouliki Tom

Με αφορμή τη δήλωση του Νίκου Ξυδάκη ότι δεν πρέπει να δαιμονοποιούμε τη δραχμή - ποιος ασχολείται με τον Ξυδάκη; -, ξαναφούντωσε ο δημόσιος διάλογος περί Grexit και επιστροφής σε εθνικό νόμισμα.

Ο Νίκος Ξυδάκης σχολίασε ότι η δραχμή δεν είναι ταμπού, γιατί επί δραχμής μεγαλουργήσαμε, αν και η αλήθεια είναι ότι μεγαλουργήσαμε λόγω ΕΣΠΑ, ενώ δεν θα έπρεπε να είναι ταμπού ούτε το τάλαντο, αφού επί ταλάντου χτίσαμε τον Παρθενώνα.

Η κουβέντα περί νομίσματος είναι η αγαπημένη όλων των Ελλήνων τα τελευταία χρόνια, αφού τα ευρωλιγούρια λατρεύουν να ταυτίζουν το ευρώ με τη μαμά Ευρώπη και την ευρωπαϊκή ταυτότητα της χώρας, ενώ οι δραχμιστές, όταν παρουσίαζαν τον παράδεισο που θα ακολουθήσει σε περίπτωση επιστροφής στη δραχμή, μιλούσαν ουσιαστικά από θέση ισχύος, αφού δεν περίμεναν ποτέ ότι θα φτάσουμε τόσο κοντά σε αυτήν, οπότε μπορούσαν να λένε ό,τι τους καύλωνε.

(Είχα γράψει σχετικά και τις παραμονές του δημοψηφίσματος στο κείμενο "Ούτε ευρώ, ούτε δραχμή".)

Οι φωνές που μιλούν πλέον με το ίδιο πάθος υπέρ της δραχμής έχουν λιγοστέψει, αφού έχουν καταλάβει ότι αυτά που μας πουλούσαν τόσα χρόνια ήταν παπαρολογίες, οπότε κοιτάνε τώρα να φυλάξουν τον κώλο τους για να μην τους πάρουμε με τα ψαροντούφεκα.

Το μεγαλύτερο λογικό σφάλμα σε μια τέτοια συζήτηση είναι το εξής: αν αποφασιστεί επιστροφή στη δραχμή, μεταξύ της παλιάς και της νέας δραχμής θα έχουν μεσολαβήσει δύο αλλαγές νομίσματος - από δραχμή σε ευρώ και από ευρώ σε δραχμή -, οπότε μια χαρά μπορούμε, Νίκο Ξυδάκη, να τη δαιμονοποιούμε ενώ εσύ μπορείς να τη βάλεις στον κώλο σου.

Εγώ βέβαια δεν είμαι οικονομολόγος - ούτε ο Νίκος Ξυδάκης είναι - αλλά έτσι όπως το βλέπω, αργά ή γρήγορα η δραχμή θα έρθει, είτε το θέλουμε είτε όχι, οπότε το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να είμαστε προετοιμασμένοι. Δηλαδή, να έχουμε σχέδιο.

Βέβαια, ΣΥΡΙΖΑ και σχέδιο είναι δύο έννοιες αντίθετες μεταξύ τους, ενώ το ιδανικότερο θα ήταν η δραχμή να σκάσει στα χέρια της Νέας Δημοκρατίας, ώστε να αποφύγουμε το πρηξοπούτσι των φιλελέδων ότι "να ορίστε ο ΣΥΡΙΖΑ μας έριξε στα βράχια, όπως τα λέγαμε".

Από την άλλη, ούτε κανένα κόμμα της εξωκοινοβουλετικής Αριστεράς έχει σχέδιο ρήξης και επιστροφής σε εθνικό νόμισμα, αφού όλα τα κόμματα της εξωκοινοβουλετικής Αριστεράς προτιμούν να ψωλοβροντάνε με γενικολογίες και αόριστες επικλήσεις σε υψηλά ιδανικά ή να ξεκατινιάζονται μεταξύ τους δημοσίως.

Με τα γραφικά εθνίκια του ΕΠΑΜ δεν ασχολούμαι καν.

Από αυτά που έχω διαβάσει, θα προσπαθήσω να γράψω συνοπτικά τις πιθανές συνέπειες μιας επιστροφής στη δραχμή, με βάση αυτό που ξέρουμε, ότι δηλαδή δεν υπάρχει κανένα απολύτως σχέδιο από κανέναν.

Καταρχάς, να πούμε ότι οι συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν προβλέπουν αποπομπή ενός κράτους-μέλους από την Ευρωζώνη. Ωστόσο, αν η Ελλάδα δεν τηρήσει τις δεσμεύσεις που απορρέουν από τη δανειακή σύμβαση, θα αναγκαστεί να κόψει νόμισμα για να χρηματοδοτήσει την οικονομία της, αφού η χρηματοδότησή της θα διακοπεί τόσο από τον μηχανισμό στήριξης όσο και από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Δηλαδή, η έξοδος θα έρθει αναγκαστικά μέσα από τη στάση πληρωμών και τη ρήξη.

Μπορεί βέβαια να γίνει και συντεταγμένα, σε συνεργασία με τα υπόλοιπα κράτη-μέλη. 

Επίσημο σχέδιο που να έχει δει το φως της δημοσιότητας και να αφορά σε κάτι τέτοιο, δεν υπάρχει.

Επιπλέον, θεσμικά, δεν προβλέπεται μια χώρα-μέλος να αποχωρήσει μόνον από την Ευρωζώνη παρά μόνον αν εγκαταλείψει την ΕΕ και επαναδιαπραγματευτεί εκ νέου την ένταξή της σε αυτήν, αν και παλαιότερα οι Γερμανοί είχαν πει ότι πως μια αποχώρηση από το ευρώ δεν συνεπάγεται αποχώρηση από την ΕΕ.

Κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα, αφού δεν υπάρχει προηγούμενο.

Και πάμε τώρα στις συνέπειες. 

Έχουμε και λέμε: Μαζικές αναλήψεις μετρητών και εκροές κεφαλαίων στο εξωτερικό, αμέσως μόλις μυριστούμε ότι πάμε σε δραχμή, ενώ από την πρώτη μέρα θα έχουμε κλειστές τράπεζες για αόριστο χρονικό διάστημα, μαζικές χρεοκοπίες επιχειρήσεων και ταυτόχρονα χρεοκοπίες τραπεζών που θα χρωστάνε στην ΕΚΤ σε ευρώ ενώ θα έχουν ακάλυπτα δάνεια σε δραχμές.

Αυτονόητη υποτίμηση της δραχμής - για να τονωθεί η ανταγωνιστικότητα της χώρας - από 20% έως 50%, δηλαδή πανάκριβο εισαγόμενο προϊόν και πάμφθηνο εγχώριο προϊόν για εσωτερική κατανάλωση ή προς εξαγωγή - το οποίο βέβαια θα κατασκευάζεται με πανάκριβες πρώτες ύλες από το εξωτερικό, αφού στην Ελλάδα δεν έχουμε αυτάρκεια σε πάμπολλους τομείς.

Δραματική μείωση της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών με παράλληλη αθρόα κοπή νομίσματος για να καλυφθεί το πρωτογενές έλλειμμα, δηλαδή υπερβολικός πληθωρισμός, ακόμα και 50% με 60%.

Διόγκωση του εξωτερικού χρέους της χώρας και εκτίναξη της μαύρης αγοράς - εξαιτίας του αποθέματος πολλών Ελλήνων σε ευρώ, οι οποίοι δεν θα πάνε να τα αλλάξουν, πράγμα που μπορεί να επιφέρει και ανεξέλεγκτη διαφθορά.

(Κλασικό παράδειγμα ο τουρισμός, όπου οι Έλληνες θα δέχονται ευχαρίστως να πληρώνονται σε ευρώ από τους τουρίστες, με απότέλεσμα σε κάποια τουριστικά μέρη να έχουμε σχεδόν παράλληλη κυκλοφορία δύο νομισμάτων: του ισχυρού ευρώ και της αδύναμης δραχμής.)

Στο πολιτικό κομμάτι τώρα, θα απαιτηθεί άμεση εύρεση συμμάχων και στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης από δυνάμεις που θα είναι διατεθειμμένες να έρθουν κι αυτές σε σύγκρουση και ρήξη με το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και τα υπόλοιπα κράτη και θεσμούς, ώστε να μην απομονωθεί η χώρα πλήρως.

Δεν θέλω καν να σκέφτομαι τις κοινωνικές συνέπειες, ούτε τα γεμάτα αεροδρόμια με Έλληνες που θα προσπαθούν να φύγουν από τη χώρα με όποιον τρόπο μπορούν.

Με μια λέξη: Χάος.

(Όποιος διαφωνεί, μπορεί να μου γράψει τι από τα παραπάνω δεν θα συμβεί.)

Το χάος αυτό μπορεί να μην είναι χάος και να αποδειχθεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία - ίσως και η μοναδική - για τη χώρα να σταθεί ξανά στα δικά της πόδια, αν υπάρξει σχέδιο, αν βρεθούν μέτρα και πολιτικές αντίδοτα, ώστε να μην βρεθούμε ενώπιον μιας άτακτης και ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας.

Ένα σχέδιο που για να συνταχθεί μονάχα από εμάς και να βρεθούν οι απαραίτητες συμμαχίες, θα χρειαστούν χρόνια. Ένα σχέδιο που κάθε σοβαρή χώρα στην κατάσταση της Ελλάδας θα είχε ήδη έτοιμο - βέβαια αν ήμασταν σοβαρή χώρα δεν θα βρισκόμασταν σε αυτήν την κατάσταση.

Δυστυχώς, μπορεί να έχουμε το καρπούζι αλλά δεν έχουμε το μαχαίρι το οποίο κρατούν οι εταίροι μας και μόνο μαζί και με τη στήριξή τους μπορεί η έξοδος από την Ευρωζώνη να είναι σχετικά ομαλή.

Ίσως κάποτε να κρατούσαμε το καρπούζι κι όχι απλά το καρπούζι αλλά τη βόμβα - αναφέρομαι φυσικά στο 2010 - και να είχαμε και ένα δάχτυλο πάνω στο μαχαίρι αλλά μετά από 7 χρόνια η τύχη μας βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια τους.

Αποκλειστικά, για όλους όσους φοβούνται την καταστροφή.

Όλοι εμείς που θέλουμε να ζήσουμε το Τέλος και ζμπούτσαμς η καταστροφή - καταστροφή ζούμε ήδη - θα είμαστε εκεί με το γνωστό τρίπτυχο:

Μπαλκόνι-Πατατάκια-Πυρηνικά.

by To Skouliki Tom

(Ανήθικο δίδαγμα: Ένα καλό του μπλογκ είναι ότι με έχει αναγκάσει να διατηρώ αρχείο. Ένα τεράστιο αρχείο στο οποίο ξαναδιάβαζα σήμερα τις καταστροφολογικές προβλέψεις δήθεν σοβαρών δημοσιογράφων - καλοπληρωμένοι ήταν όλοι - από το μακρινό 2009 και 2010 για τις συνέπειες της επιστροφής στη δραχμή. Συνέπειες που βιώνουμε ήδη με την παραμονή στο ευρώ. Το λάθος δεν είναι ότι δαιμονοποιούμε τώρα τη δραχμή. Το λάθος είναι ότι δεν δαιμονοποιήσαμε ποτέ το ευρώ.)

Περί Μουτζών στη σελίδα μας facebook.com/TheThreeMooges