Για όσους δεν γνωρίζουν, ο κ. Μουλόπουλος είναι πρώην βουλευτής του Συνασπισμού, πρώην διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας "Το Βήμα", πρώην πρόεδρος της ΠΟΕΣΥ, πρώην μέλος του ΔΣ της Αυγής και πρώην γενικότερα.
Τον κ. Μουλόπουλο δεν τον γνωρίζω προσωπικά αλλά πάντα ένιωθα αποστροφή απέναντι σε άτομα που έχουν περάσει από πολλά διαφορετικά πόστα και πάντα το ίδιο επιτυχημένα. Και ειδικά, πόστα εξουσίας.
Τι στο διάολο; Τόσο καλοί είναι σε όλα;
Ή τόσο άχρηστοι οι υπόλοιποι;
Επιστρέφοντας στο θέμα μας, η ανακοίνωση του ΔΟΛ προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στα κόμματα της αντιπολίτευσης, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ παρέμεινε ψύχραιμος και αμέτοχος, όπως συνηθίζει να κάνει τα τελευταία 2 χρόνια, που οι βουλευτές του έχουν πιει το αμίλητο νερό.
Άντε να γίνουν κυβέρνηση μήπως σπάσουν επιτέλους τη σιωπή τους.
Η Νέα Δημοκρατία είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί μέσω του κ. Μουλόπουλου να ασκήσει επιρροή στο ΔΟΛ γιατί δεν αντέχει την κριτική και την ελεύθερη δημοσιογραφία.
Συγγνώμη, Κυριάκο, αλλά αν δεν το έχεις καταλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κυβέρνηση και μιλάς για τον παραδοσιακά πιο κυβερνητικό και φιλομνημονιακό δημοσιογραφικό οργανισμό.
Μήπως σταμάτησε ο ΔΟΛ να γλείφει την εκάστοτε κυβέρνηση και να αποθεώνει το μνημόνιο και δεν το πήρα πρέφα;
Η Νέα Δημοκρατία μίλησε και για πολυφωνία και πλουραλισμό στην ενημέρωση, οπότε κάπου εκεί ο σουρεαλισμός αποσύρθηκε στην έρημο του Σινά και καθισμένος πάνω σε ένα παλούκι αναλογίζεται ακόμα πώς ξεπεράστηκε έτσι.
Μάλιστα, μέτωπο στήριξης του ΔΟΛ σχηματίστηκε και από εκατοντάδες προσωπικότητες των Γραμμάτων & των Τεχνών, της Επιστήμης και της Παιδείας αλλά αυτό ελάχιστα θα πρέπει να μας απασχολεί, αφενός επειδή η Ελλάδα δεν έχει Γράμματα, Τέχνες, Επιστήμη και Παιδεία - τα προτεκτοράτα δεν γνωρίζουν από τέτοια -, αφετέρου επειδή δεν έχει ούτε μία προσωπικότητα.
Είναι όλοι τους κάτι τελειωμένα πατσαβουράκια.
Πνευματικό κόσμο που να ζητάει ευαισθησία από κυβέρνηση και τράπεζες, πρώτη φορά ακούω στη ζωή μου.
Η ανακοίνωση του ΔΟΛ έφερε σε μεγάλη σύγχυση και το Μέτωπο Κοινής Λογικής ή Ακραίο Κέντρο ή Μεταρρυθμιστάν, δηλαδή τους φιλελέδες, αφού, αν και ζητάνε συνεχώς ολοένα και λιγότερο κράτος για να μην εμποδίζεται η ελεύθερη λειτουργία της αγοράς, τώρα ζητάνε κρατική παρέμβαση για να σωθεί ο ΔΟΛ με τραπεζικά δάνεια, δηλαδή με τα λεφτά μας, αλλά όχι και να πέσει στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ.
Δηλαδή να σωθεί ο ΔΟΛ με τα λεφτά του κοσμάκη αλλά να παραμείνει δικός τους.
Να χαρώ εγώ κάτι φιλελεύθερους!
Ελεύθερη αγορά δεν θέλετε, πατσαβουράκια μου; Ε, ας αφήσουμε την ελεύθερη αγορά να αυτορρυθμιστεί κι ας παραδώσουμε το ΔΟΛ στο ευλογημένο Αόρατο Χέρι της. Αυτό ξέρει τι να κάνει.
Πάντως, άπαντες οι παραπάνω συμφωνούν ότι ο ΔΟΛ πρέπει να σωθεί γιατί είναι ιστορικός αλλά αν είναι ιστορικός να τον βάλουμε σε μουσείο ή να τον κρεμάσουμε στην Ακρόπολη κάτω από τον Παρθενώνα, αν και το πιο ταιριαστό θα ήταν να τον περιφέρουμε όπως τον νεκρό μητροπολίτη, αφού είναι το ίδιο πτώμα.
Ναι αλλά οι εφημερίδες του πουλάνε τόσες δεκάδες χιλιάδες φύλλα!
Ποιες δεκάδες χιλιάδες καλέ; Τα Νέα πουλάνε 13.000 τη μέρα και το Βήμα της Κυριακής 40.000 την εβδομάδα. Περισσότεροι άνθρωποι διαβάζουν το μπλογκ μας. Γιατί να σωθεί ο ΔΟΛ και όχι οι The Three Mooges; Κινδυνεύουμε κι εμείς με χρεοκοπία.
Και αφού πουλάνε τόσα, τότε πώς χρεοκόπησαν;
Μα φυσικά χρεοκόπησαν γιατί οι ιδιοκτήτες τους - δηλαδή οι ολιγάρχες - διατηρούν ΜΜΕ μόνο και μόνο για να ελέγχουν τους πολιτικούς και να κλείνουν δουλειές με το κράτος.
Άλλο λόγο ύπαρξης δεν έχουν τα ΜΜΕ στην Ελλάδα.
Ναι αλλά οι εργαζόμενοι του ΔΟΛ τι θα απογίνουν;
Η απάντηση είναι απλή και έρχεται αβίαστα πια: Στα παπάρια μας. Να το σκέφτονταν νωρίτερα. Και οι λίγοι άξιοι που έχουν απομείνει εκεί μέσα να το σκέφτονταν όταν δεν έβγαζαν τσιμουδιά και ανέχονταν τη μπόχα που αναδυόταν από τα σκατά που έγραφαν οι συνάδελφοί τους.
Να κλείσει ο ΔΟΛ. Τώρα. Με αξιοπρέπεια. Ας δείξει λίγη αξιοπρέπεια έστω και την τελευταία στιγμή.
Γκολ στον ΔΟΛ!
Γκολ και φεύγουμε για τελικό!
by To Skouliki Tom
(Ανήθικο δίδαγμα: Να θυμίσω σε αυτό το σημείο ότι εδώ και 4 χρόνια μέσα από το μπλογκ και τη σελίδα μας έχουμε ρίξει πολύ κλάμα κι έχουμε στηρίξει όλες τις ομάδες εργαζομένων που κινδύνευαν να χάσουν τη δουλειά τους - οι περισσότεροι τελικά την έχασαν. Είναι αργά όμως πια. Είναι πολύ αργά για δάκρυα και δεν υπάρχει χρόνος πια για τέτοια. Δεν υπάρχει χρόνος πια για τίποτα. Ο καθένας μόνος του.)
Γκολ στη σελίδα μας facebook.com/TheThreeMooges/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου