Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

Εγώ κι εσύ Ναζί

Πάντα είχαμε μια αδυναμία στον ναζισμό. Ο κάθε ένας από τους 3 μας για τους δικούς του λόγους.
Στο Skouliki Tom, ας πούμε, άρεσε το κόρδωμα, το περήφανο περπάτημα σκουπόξυλου και τα τουρλωμένα οπίσθια, ο ναζιστικός χαιρετισμός με το τεντωμένο δεξί χέρι που προοιωνίζει μια μεγαλοπρεπή μούτζα.
Τον One Eyed Bert τον γοήτευε πάντα το βήμα και τα τύμπανα. Οι μπότες και τα μαστίγια. Οι χειροπέδες και τα βοηθήματα (Σαββάλας κτλ κτλ).
Στην Ι Willi Am άρεσε η στυλιστική φινέτσα που χαρακτήριζε τα μέλη των SS -κυρίως. Η αλήθεια είναι πως τα παιδιά ξέρουν να ντύνονται.
Ας μην γελιόμαστε, όσοι έχουμε μεγαλώσει στην Μέση Γη, κάτω από την αγάπη και την προστασία του Μόργκοθ κι αργότερα ακολουθώντας το Μάτι, μόνο στην αγκαλιά των αγοριών με τα δερμάτινα μπορούμε να κουρνιάσουμε. Θυμίζει σπίτι...
Όταν μάθαμε για τη Χρυσή Αυγή, πολύ πρόσφατα δηλαδή, ταυτόχρονα με το Γιάννη Πρετεντέρη για την ακρίβεια, πέσαμε από τα σύννεφα. Δεν είναι δυνατόν, σκεφτήκαμε. Τόσα χρόνια τους είχαμε κάτω από τη μύτη μας και δεν είχαμε καταλάβει τίποτα;
Αμέσως γραφτήκαμε στην κοντινότερη τοπική οργάνωση και πιάσαμε δουλειά. Τα στιχάκια μάς έβγαιναν αυθόρμητα, σαν χείμαρρος οργής κι αγανάκτησης για τις πρόσφατες εξελίξεις.  Το βίντεο με το τραγούδι που ακολουθεί ήταν το λιγότερο που μπορούσαμε να κάνουμε για τους ηγέτες μας. Ένα πρόχειρο, ποταπό αφιέρωμα.
Πιαστείτε από τους ώμους λοιπόν κι ας τραγουδήσουμε όλοι μαζί ή αν θέλετε, ας τραγουδήσουμε όλοι Ναζί. Το ίδιο κάνει.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου