Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Τρολ ή τριαλαριλαρόμ; - από την Αριστέα Σερεμέτη

Μερικά αγοράκια δε γίνονται άντρες. Όχι γιατί θέλουν να μείνουν παιδιά. Αλλά γιατί δεν μπορούν να γίνουν άντρες.

Είναι οι συμμαθητές που μας βαρούσαν φάπες πισώπλατα για πλάκα. Κι όταν γυρνούσαμε να δούμε ποιος το έκανε, είχαν κρυφτεί πίσω από άλλα παιδιά ή δέντρα ή έτρεχαν στην τουαλέτα μέχρι να περάσει η μπόρα και να γλυτώσουν απ τα χέρια μας. 

Είναι εκείνα τα αγοράκια που πετούσαν χαρτάκια πάλι πισώπλατα στο δάσκαλο, γιατί από μπροστά έμεναν κόκκαλο και δεν μπορούσαν να αρθρώσουν κιχ.
Κρύβονταν πίσω απ όλους μας για να καλυφθούν.

Που τραβούσαν από τα μαλλιά τα κορίτσια για πλάκα και μετά έτρεχαν πίσω από τη μαμά τους ή τη μεγαλύτερη αδερφή τους / αδερφό τους.
Που "έκλεβαν" το βιβλίο ή το τετράδιο του διπλανού πάλι για πλάκα.
Που όλα γι' αυτά τ αγοράκια είναι πλάκα και χαβαλές.

Θυμάστε το συμμαθητή που γελούσε αν χάνατε κάτι;
Τον τύπο στον δρόμο που αν χτυπήσετε και φάτε κωλοτούμπες, ξεκαρδίζεται στα γέλια ;
Θυμάστε κάποιον άντρα σε γιορτή να φωνάζει στη γυναίκα του για πλάκα "Φέρε μου μια μπύρα μωρήηηη"; Και μετά να σκάει στα γέλια; Που τό πε για πλάκα φυσικά!
Θυμάστε εκείνον τον γνωστό που ντρεπόσουν να είναι συγγενής σου γιατί κορόιδευε όλους κι όλα και δεν κοιτούσε ποτέ τα χάλια του και την καμπούρα του;
Μήπως θυμάστε ένα ρεμάλι που έλεγε πως τα είχατε ενώ είχε φάει χυλόπιτα και του είχατε γίνει εμμονή;

Όλοι αυτοί βρήκαν στο διαδίκτυο τη χαρά τους.
Γιατί δε φαίνονται ποιοι είναι αληθινά.
Κρύβονται .
Νομίζουν πως κρύβονται.

Πίσω από το τρολάρισμα που γίνεται ακατάπαυστα από κάποιους και φτάνει να γίνεται ηλεκτρονικό μπούλινγκ, κρύβεται η προσωπική ανικανότητα και η αχρηστία της ζωής τους.
Άτομα που ψάχνουν μέσω άλλων να γίνουν κάτι.
Έστω κάτι .
Έστω το λίγο.
Το ελάχιστο.
Και γελάνε.
Διαρκώς.

Τόσο τραγικό το μέσα τους, που είναι και τόσο δυσβάσταχτο να το κουβαλήσουν.
Τόση δυστυχία που δεν θέλουν να κοιτάξουν προς τον εαυτό τους.
Κοιτάνε τους άλλους.
Και γελάνε με άλλους για να ξεχνιούνται.
Για να μη θυμούνται.
Τη δική τους ζωή.
Που πονά και πάσχει.
Με δική τους ευθύνη.
Το ξέρουν.
Γι' αυτό.
Γι' αυτό και συμπονώ.

από την Αριστέα Σερεμέτη

Η σελίδα του μπλογκ είναι facebook.com/TheThreeMooges

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου