Παρόλο που οι δρόμοι ήταν άδειοι και θα έφτανα στο κέντρο σε 10 λεπτά, προτίμησα να πάρω το μετρό, αφού αν και έχω αυτοκίνητο δεν το χρησιμοποιώ ποτέ, αλλά συνεχίζω να το πληρώνω για να στηρίξω την εθνική οικονομία. Αυτό βέβαια, έχει κάποιες δυσκολίες τώρα το καλοκαίρι, αφού το μετρό περνάει όποτε του καπνίσει και δε μπορείς να υπολογίσεις το χρόνο σου, άσε που η Αθήνα δεν αδειάζει όπως παλιότερα με αποτέλεσμα να συνωστίζονται όλοι στα βαγόνια σαν σαρδέλες. Καταστάσεις Ρετιρέ δηλαδή.
Εφόσον, λοιπόν, έφτασα αργοπορημένος στο ραντεβού μας κι ενώ, προκειμένου να δικαιολογηθώ για την αργοπορία μου, άρχισα να κατηγορώ τους υπαλλήλους του μετρό που τολμάνε να παίρνουν άδεια μέσα στο κατακαλόκαιρο και τους πολλαπλούς ελέγχους εισιτηρίων που έπρεπε να περάσω για να ξαναβγώ στην επιφάνεια της γης, η φίλη μου ξεκίνησε να μου διηγείται ένα περιστατικό που της συνέβη γύρω στα τέλη Ιουλίου σε ένα από τα λεωφορεία που κάνει τέρμα στο σταθμό των ΚΤΕΛ της Λιοσίων, όπου ήθελε να φτάσει για να πάρει το υπεραστικό και να επισκεφτεί τους γονείς της στην επαρχία.
Η φίλη μου έχει την άποψη ότι οι μετακινήσεις στην πόλη θα έπρεπε να είναι δωρεάν ή έστω να μην είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώνουμε το εξωφρενικό ποσό των € 1,40 για να χρησιμοποιούμε τα μέσα μεταφοράς, αλλά επειδή ούτε το ένα συμβαίνει ούτε το άλλο, δεν κόβει ποτέ εισιτήριο κι έχει το κεφάλι της ήσυχο. Γνωρίζει πολύ καλά τα δικαιώματά της ως επιβάτης σε περίπτωση που της κάνουν έλεγχο, οπότε όταν μπήκαν ελεγκτές στο λεωφορείο έμεινε ατάραχη.
Εκείνη την ώρα, μαζί με τη φίλη μου, επέβαιναν στο λεωφορείο άλλα 5 άτομα από τα οποία μόνο εκείνη δεν είχε εισιτήριο. Όταν της ζητήθηκε ταυτότητα απάντησε ότι δεν έχει κι όταν οι ελεγκτές τη ρώτησαν το όνομά της αρνήθηκε να το δώσει. H πρώτη αντίδραση των ελεγκτών ήταν να της πούνε ότι πρέπει να παραμείνει μέσα στο λεωφορείο μέχρι το τέρμα και να περιμένει μαζί τους την αστυνομία. Η κοπέλα τους απάντησε ότι δεν είναι υποχρεωμένη να το κάνει και πως όταν φτάσουν στο τέρμα απλά θα κατέβει για να μπει στο σταθμό των ΚΤΕΛ και να πάρει το υπεραστικό.
Καθόλη τη διάρκεια της μεταξύ τους συνομιλίας, η φίλη μου ήταν παντελώς ατάραχη κι ευγενική, γεγονός που μάλλον εκνεύρισε τους δύο ελεγκτές, οι οποίοι, όταν το λεωφορείο έφτασε στο τέρμα κι ενώ οι υπόλοιποι επιβάτες κατέβηκαν, έδωσαν εντολή στον οδηγό να κλείσει τις πόρτες εγκλωβίζοντας την κοπέλα μέσα. Σε εκείνο το σημείο, φυσικά, η φίλη μου έχασε την ψυχραιμία της αρχίζοντας να φωνάζει ότι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να την κρατάνε "όμηρη" κι αν δεν της ανοίξουν αμέσως τις πόρτες θα κάνει καταγγελία εναντίον τους.
Οι ελεγκτές μαζί με τον οδηγό συνέχισαν να τραμπουκίζουν την κοπέλα, που είχε αρχίσει να πανικοβάλλεται, χωρίς να σταματάνε λεπτό να την απειλούν ότι πρέπει να πληρώσει, αλλιώς θα χάσει το υπεραστικό και θα της φέρουν την αστυνομία. Το σκηνικό αυτό συνεχίστηκε για μερικά λεπτά, ενώ είναι παροιμιώδες ότι παρόλο που η κοπέλα σχεδόν ούρλιαζε και υπήρχε αρκετός κόσμος τριγύρω δεν έκανε κάνεις την παραμικρή κίνηση για να τη βοηθήσει, αλλά αντίθετα παρακολουθούσαν αμέτοχοι τα δρώμενα.
Όταν τελικά ο οδηγός κατάλαβε ότι η κοπέλα δεν υπήρχε περίπτωση να δεχτεί τον εκβιασμό και να πληρώσει το πρόστιμο, άνοιξε τη μπροστινή πόρτα και την άφησε να κατέβει, ενώ οι ελεγκτές συνέχισαν να την απειλούν ότι έχουν ειδοποιήσει την αστυνομία και θα την πιάσουν μέσα στο σταθμό των ΚΤΕΛ, πράγμα που, φυσικά, ουδέποτε έγινε.
Η παραπάνω ιστορία ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό όταν άκουσα την είδηση για το θάνατο του Θανάση Καναούτη, έπειτα από έλεγχο εισιτηρίων σε τρόλλεϋ την περασμένη εβδομάδα. Διάβασα ότι ο Θανάσης πήδηξε ενώ το τρόλλεϋ ήταν εν κινήσει, διάβασα ότι τραμπουκίστηκε από τον ελεγκτή και τον οδηγό, διάβασα ότι σπρώχτηκε, διάβασα ότι του έσκισαν τη μπλούζα, διάβασα ότι οι ελεγκτές παίρνουν δεδουλευμένα ρεπό εάν κόψουν ένα συγκεκριμένο αριθμό προστίμων.
Δε ξέρω πόσα και ποια από τα παραπάνω ισχύουν. Ούτε θέλω να υποστηρίξω ότι όλοι οι ελεγκτές είναι τραμπούκοι, όπως δεν υποστηρίζω ότι όλοι οι μπάτσοι είναι βασανιστές ή όλοι οι εφοριακοί ρουφιάνοι. Εκτός, βέβαια, αν προσλαμβάνονται τραμπούκοι, βασανιστές και ρουφιάνοι ως ελεγκτές, μπάτσοι κι εφοριακοί.
Είναι μια κουβέντα που έχω κάνει εκατοντάδες φορές με φίλους, δηλαδή το κατά πόσον μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος εάν αποφασίσεις να ακολουθήσεις κάποιο από αυτά ή άλλα επαγγέλματα που σε μετατρέπουν σε κυνηγό κεφαλών. Ειδικότερα τώρα στην κρίση. Και πάντα καταλήγουμε στο ίδιο. Ότι δε μπορείς. Κι εφόσον δε μπορείς και το βλέπεις ότι δε μπορείς, μην το κάνεις. Δε χρειάζεται να πατήσεις επί πτωμάτων για να επιβιώσεις. Δεν αξίζει.
Επειδή, όμως, υπάρχουν πολλοί που μπαίνουν στο πειρασμό να το κάνουν είτε από ανάγκη είτε από σαδισμό, θα πρέπει εμείς οι υπόλοιποι να ξέρουμε πώς να τους αντιμετωπίσουμε. Κι ο μόνος τρόπος για αυτό είναι η σωστή ενημέρωση για τα δικαιώματά μας και η αλληλεγγύη στο συνάνθρωπο όταν βρεθούμε μπροστά σε μια παρόμοια κατάσταση, ώστε να μη μένει ποτέ κανείς μόνος απέναντι σε συμπεριφορές που υποβαθμίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Γιατί αυτό είναι το μόνο που μας έχει απομείνει. Η αξιοπρέπεια. Κι επειδή η Δικαιοσύνη μάλλον δε θα λειτουργήσει ποτέ σε αυτήν τη χώρα, ο διαρκής αγώνας για αξιοπρέπεια σε κάθε επίπεδο είναι το μοναδικό όπλο που έχουμε.
Έχουμε καταθέσει όλα τα όπλα. Ας μην καταθέσουμε κι αυτό.
by To Skouliki Tom
(Αν και δεν έχω καμιά σχέση με το site, το παραθέτω γιατί αναφέρει σύντομα κι απλά ποια είναι τα δικαιώματά μας εάν μας πιάσουν χωρίς εισιτήριο: http://www.4news.gr/%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%AC-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%B9%CE%AC/)
Δωρεάν μετακινήσεις στη σελίδα μας https://www.facebook.com/TheThreeMooges
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου