Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

"Συμπρωταγωνιστές": συνέντευξη με το Σταύρο Θεοδωράκη - by The One Eyed Bert

Καλησπέρα καλησπέρα.
Θα έλεγε κανείς, πως μέσα στις καυτές μοναχικές αυγουστιάτικες νύχτες, καθένας από εμάς ψάχνει αφορμές να διανύσει αποστάσεις ανάμεσα σε ανθρώπους, ανάμεσα στην διαφορετικότητα.

Σε μια τέτοια προσπάθεια, τα βήματά μου με έφεραν από την φάτνη, όπου έγλειφα τις πληγές μου ύστερα από το δύσκολο δημοσιογραφικό ταξίδι που έκανα με το Skouliki Tom στην Μύκονο, στο κέντρο της Αθήνας.
Με μια τσάντα στον ώμο και ορειβατικά παπούτσια συνάντησα στα Everest της Ομόνοιας τον Θεοδωράκη. Όχι τον παλιό, που από τον καιρό του Μεταξά αγωνίζεται με πάθος για τα ιδανικά του, αλλά τον καινούριο, όπως μου είχε πει χαριτολογώντας μια πλύστρα στα Σούρμενα, σερβίροντάς με καφέ έξι ώρα το πρωί.
Με τον Σταύρο Θεοδωράκη λοιπόν, και όχι με τον μεγάλο συνθέτη, η σημερινή μου συνάντηση. Είπαμε να περάσουμε την νύχτα του δεκαπενταύγουστου συζητώντας. Για τι άλλο; Μα για την ζωή στα στενά της Ομόνοιας και της Πλατείας Βικτώριας. Της Πλατείας Αμερικής, του Άγιου Παντελεήμονα. Για την δύσκολη ζωή στο κέντρο.

Bert: Τι γίνεται;
Σ.Θεοδωράκης: Ωραία.
Bert: Σίγουρα;
Σ.Θεοδωράκης: Ωραία ναι.

Συνάντηση στα Έβερεστ λοιπόν.
Μ' ένα εσπρέσο στο χέρι ο Σταύρος, σκέτο. Κι εγώ, με ένα πιο φανταχτερό ποτό. Κρύο τσάι μήπως και παγώσει ο ιδρώτας στην πλάτη μου.

Bert: Για πες.
Ο Σταύρος κούνησε το κεφάλι καταφατικά. Έπιασα τον συλλογισμό του και τον μιμήθηκα.
Bert: Για πες τώρα. (χαμογελώντας)
Σ. Θεοδωράκης: Τα ίδια.

Περπατήσαμε την Αθηνάς μέχρι την μέση.
Ύστερα μπήκαμε τυχαία σ' ένα στενό.
Στα μισά γυρίσαμε πίσω γιατί κάτι τζιμάνια ετοίμαζαν φέρμα.
Φτάσαμε τρέχοντας στην Ομόνοια κι αποφασίσαμε να κατηφορίσουμε την Πειραιώς.
15αύγουστος, ζέστη και νέκρα. Ούτε ο Τσίου δεν είχε μείνει Αθήνα.
Μόνο τα στοιχειά του κέντρου γύριζαν. Πόρνες, πρεζάκια, πακιστάνια, αδέσποτα, μπάτσοι, ανάρχια, άλλοι τόσοι τρελοί. Και πολλοί ταρίφες.
Παζλ η Αθήνα.
Σταματήσαμε στην καντίνα του Καρίμ. Μουσουλμάνος πρόσφυγας από το Μπαγκλαντές.
Μας κέρασε δυο χοτ ντογκ και μας είπε την ιστορία του.

Bert: Πως τα βλέπεις τα πράματα;
Σ.Θεοδωράκης: Πώς να τα βλέπω;
Bert: Άσχημα;
Σ.Θεοδωράκης: Εεε Άσχημα.

Ασχήμια. Κατάντια. Ξεπεσμός.
Αυτές οι λέξεις έρχονται στα χείλη μας αυτόματα, όταν καλούμαστε να δούμε την ελληνική πραγματικότητα.
Αυτές τις λέξεις μου σιγοψιθύρισε αβέβαια κι ο Σταύρος, σκουπίζοντας την κέτσαπ από την μύτη του.

Bert: Τι θα κάνεις;
Σ. Θεοδωράκης: Τώρα;
Bert: Τώρα. 
Σ.Θεοδωράκης: Ξέρω γω.
Bert: Εκπομπές;
Σ.Θεοδωράκης: Συνεχίζουν.
Bert: Σχέδια;
Σ.Θεοδωράκης: Πολλά.
Bert:Την παλεύεις;
Σ.Θεοδωράκης: Ε.
Bert: Γεια.

Στο σημείο αυτό χαιρέτησα κι έφυγα. Έκανα έναν μικρό κύκλο κι έφτασα στο Θησείο.
Είχε πάει ήδη μία. Νέκρα το κέντρο.
Η μοναξιά υπήρχε έκδηλη, πυκνή, σαν μια καυτή παρουσία που απλώνεται πάνω από τις ιστορίες των μοναχικών ανθρώπων.
Ίσως η απόσταση που έχουμε να διανύσουμε να μην είναι καν τόπος.
Ίσως, πρέπει να κινηθούμε μέσω των αναμνήσεων και να θυμηθούμε την ζεστασιά που βιώναμε παιδιά.
Ίσως έτσι καταλύεται η μοναξιά.
Καλό βράδυ.

by The One Eyed Bert


Η σελίδα μας είναι facebook.com/TheThreeMooges

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου