Στο μετρό συναντάς κάθε είδους homo sapiens - όπως τους αποκαλεί η I Willi am - αλλά υπάρχουν μερικοί που ξεπερνούν σε ηλιθιότητα τα χειρότερα troll σαν του λόγου μας. Εγώ είχα την ατυχία χθες να πέσω πάνω σε έναν από εκείνους τους γέρους που εύχεσαι να τα τινάξουν χθες, ο οποίος τραμπούκιζε κάτι πιτσιρίκια που κάνανε skate στις αποβάθρες λες και το μετρό ήταν τσιφλίκι του. Εμένα το πρώτο πράγμα που μου πέρασε από το μυαλό ήταν να τα συγχαρώ που εκείνη την ώρα διασκέδαζαν αντί να σπαταλάνε άσκοπα το χρόνο τους στην αίθουσα κάποιου αντιαισθητικού σχολείου. Μετά όμως σκέφτηκα ότι η I Willi am θα με μάλωνε, γιατί πιστεύει ότι μόνο το διάβασμα κάνει τον άντρα.
Στην επόμενη στάση με περίμενε μια χειρότερη έκπληξη. Μια αφίσα που έγραφε με μεγάλα χρυσά γράμματα "ΗΡΩΕΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ" η οποία επαναλαμβανόταν σε κάθε στάση μέχρι και το Σύνταγμα που κατέβηκα. Την πλησίασα και κατάλαβα από τη μυρωδιά της ότι έζεχνε παρακμή. Πρόκειται να τη νέα τηλεοπτική εκπομπή του ΑΝΤ1 οπότε υπέθεσα ότι ο Σουλεϊμάν φτάνει στο τέλος του και τα λοβοτομημένα μυαλά των τηλεθεατών έχουν ανάγκη να τραφούν από κάτι νέο.
Δεν πρόκειται να σου πω, μοναδικέ αναγνώστη, το περιεχόμενο της εκπομπής, βάλε το τελευταίο εγκεφαλικό σου κύτταρο να σκεφτεί και βρες το μόνος σου.
Αναρωτήθηκα λοιπόν, τί είναι ήρωας, αλλά το κρατούσα μέχρι να γυρίσω στη σπηλιά και να το μοιραστώ με την I Willi am.
"Ι Willi am, τί είναι ήρωας;" τη ρώτησα. "Ήρωας δεν είναι αυτός που κάνει μια ασυνήθιστη κι αξιέπαινη πράξη;"
"Ναι, τί έγινε πάλι; Κάθε φορά που έρχεσαι σε επαφή με homo sapiens γυρνάς χαζεμένος. Δε σου 'χω πει να μην τους μιλάς; Σε χαλάνε." μου απάντησε κάνοντας μου νόημα να τακτοποιήσω τα ψώνια σε 2-3 εσοχές της σπηλιάς.
Δεν το έβαλα κάτω και της εξήγησα σχετικά με την αφίσα που είδα αλλά εκείνη αρκέστηκε στο κλασσικό ανασήκωμα ώμων που κάνει και ποτέ δεν καταλαβαίνεις τί σκέφτεται και μου γύρισε τα μούτρα ακατάδεκτα.
"Εγώ ήξερα από τα βιβλία που μου 'χεις δώσει να διαβάσω ότι οι άνθρωποι δε γίνονται ήρωες παρά μόνον όταν δεν έχουν επιλογή. Μάλιστα, πώς μπορεί ένας ήρωας να είναι ήρωας σε έναν κόσμο που κάθε άλλο παρά ηρωικός είναι; " συνέχισα και πρόσθεσα "εξάλλου ποιος σωστός ήρωας θα στηθεί μπροστά σε μια κάμερα για να καυχηθεί για το κατόρθωμά του;"
"Ώχου, To Skouliki Tom και οι ερωτήσεις του! Εντάξει, λοιπόν. Πρόσεξε κάτι," μου απάντησε, "ό,τι κι αν είναι, κάθε ήρωας γίνεται βάρος στο τέλος. Ο ήρωας είναι χρήσιμος μόνο τη στιγμή του κινδύνου. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις είναι επικίνδυνος.
To δικό μου πρόβλημα, όμως, δεν είναι η επιλογή των προσώπων. Είναι η μούφα και το παπατζιλίκι στο δημόσιο διάλογο. Και πρόσεξε τί εννοώ. Από εκεί που ήμασταν παρτάκηδες και τομάρια, δηλαδή τί, πάμε να αποκτήσουμε υγιή πρότυπα; Όσο καιρό ζούσαμε στην εποχή της φούσκας, οι ήρωες ήταν η Μαριάννα Βαρβινογιάννη και οι όμοιοί της, ο Κεντέρης και οι εθνικές Ελλάδος ποδοσφαίρου και μπάσκετ και φυσικά κάτι τύποι σαν τον Πέτρο Κωστόπουλο, τον αυτοδημιούργητο βλάχο που ξάφνου επέβαλε πρότυπα βίου και μας έλεγε από το τί θα φάμε μέχρι το πώς θα γαμήσουμε. Όλοι αυτοί επωφελήθηκαν από τις δομές ή τα κενά των δομών και των θεσμών. Το αν έφτασαν να έχουν προβολή κι επιφάνεια με αθέμιτα μέσα δεν ενδιέφερε κανέναν.
Τώρα που λεφτά δεν υπάρχουν, ψάχνουν να κάνουν ήρωες αυτούς που θυσιάζονται, αυτούς που θα κάνουν το καλό εις βάρος εαυτού, γιατί εννοείται ότι οι δομές και οι θεσμοί είναι πιο ξεχαρβαλωμένοι από ποτέ και δε θα ελπίζουν και σε ανταπόδοση, γιατί αυτή έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει, γιατί κάποιος πρέπει να κρατήσει τα μπόσικα. Ο ύμνος του αθάνατου ελληνικού φιλότιμου που το λέμε και το διαφημίζουμε σαν τιμή μας και καμάρι μας και το καυχιόμαστε κιόλας. 'Οι άλλοι λαοί δεν έχουν τη λέξη φιλότιμο'. Ναι δεν την έχουν. Γιατί έχουν δομές και θεσμούς που δουλεύουν. Δηλαδή ξάφνου μετατοπίζεται ο διάλογος από το πώς θα φτιαχτούν δομές και θεσμοί στο τι θα κάνουμε για να επιβίωσουμε εμείς μεταξύ μας. Κι αυτό θα είναι η λύση στα προβλήματά μας έστω και προσωρινά, ώστε όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου να επιπλεύσουν πάλι οι φελοί κι αυτοί που πάντα επωφελούνται από τις προσπάθειες των αφανών. Στον αγώνα όλοι μαζί και στη μάσα χώρια.
Είναι σαν το άλλο σιχαμερό που σου προβάλουν τους νέους αγρότες ή αυτούς που παίρνουν τα μάτια τους και φεύγουν στις επαρχίες και στα βουνά και τώρα λένε ότι είναι ευτυχισμένοι. Δηλαδή μην περιμένεις, μην απαιτείς να διορθωθεί κάτι. Σώσε τον εαυτό σου, κρύψου σε ένα χωραφάκι - που φυσικά αυτοί που το λένε αυτό δεν έχουν την παραμικρή ιδέα τι σημαίνει να ζεις από αγροτική εργασία - και περίμενε να περάσει η μπόρα. Κι αν δεν περάσει δεν πειράζει, εσύ τη βρήκες την άκρη σου. Ε, άι σιχτίρ!"
Όπως καταλαβαίνεις, μοναδικέ αναγνώστη, κάθε ελπίδα που είχα να με προτείνει η I Willi am στην εκπομπή και να διεκδικήσω τα 15 λεπτα δημοσιότητας που μου αναλογούν, γκρεμίστηκε. Έφυγα αθόρυβα από τη σπηλιά και πήγα να βρω τον One Eyed Bert στο δάσος. Ίσως αυτόν κατάφερνα να τον πείσω.
by I Willi am & To Skouliki Tom
(Αλίμονο στη χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες - Bertolt Brecht)
Ακολουθείστε τους αγαπημένους σας ήρωες - εμάς - εδώ facebook.com/TheThreeMooges
Δεν έχεις άδικο φίλε. Αναρωτιώμουν, θα δείξει τον πάτερ Αντώνη στον Κολωνό, που κάνει δουλειά χωρίς βοήθεια απότην αρχιεπισκοπή; Αλλά μετά μου έριξε μούτζα ο καταπιεσμένος εαυτός μου, ρωτώντας με "με τον ρουβά για παρουσιαστή περιμένεις χαϊρι ρε ζοντόβολο;" Ύστερα έκλεισα την τηλεόραση και πήγα στα κατσικάκια μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑγαπητή φίλη, Δε νομίζουμε ότι ο πάτερ Αντώνιος θα εμφανιζόταν ποτέ σε μια τέτοια παρωδία. Ο πραγματικός ήρωας της εκπομπής πάντως θα είναι για άλλη μια φορά οι τηλεθεατές. Τουλάχιστον στην πρώτη. Από εκεί και πέρα θεωρούνται αδικαιολόγητοι. Σε καλούμε στη σελίδα μας του Τρίο Μούτζες να ρίξεις όσες Μούτζες θες.
ΔιαγραφήΝα είσαι καλά κι εσύ και τα κατσικάκια σου.