Στην προσπάθειά μου να περάσω στο χαρτί ένα χρονικό της κρίσης στη Μέση Ανατολή, δυσκολεύτηκα και μπερδεύτηκα. Το γιατί, όσο απλό κι αν ακουστεί έχει προβληματίσει τους περισσότερους διεθνείς αναλυτές. Ο προβληματισμός λοιπόν, έγκειται κυρίως στο γεγονός της διάρκειας, των αλλαγών αλλά κυρίως των μελών και των καταστάσεων που εμπλέκονται. Θα ήταν σίγουρα πολύ πιο απλή μια καταγραφή των γεγονότων πριν από ένα χρόνο περίπου, όταν ακόμα υπήρχε η ελπίδα μίας κάποιας αλλαγής.
Για να μπορέσω να εξηγήσω ακριβώς όμως τι εννοώ, θα πρέπει αναπόφευκτα να ανατρέξω στην αρχή. Η αρχή λοιπόν ήταν στην Τυνησία το Δεκέμβρη του 2010, όταν ένας μανάβης αυτοπυρπολήθηκε. Τον Γενάρη του 2011, κατόπιν μιας βομβιστικής ενέργειας της Al Qaeda στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ξεκίνησαν και εκεί έντονες διαμαρτυρίες που γρήγορα εξαπλώθηκαν σε όλη τη χώρα. Μέσα στον ίδιο μήνα οι εξεγέρσεις ξεκίνησαν σε Αλγερία, Λιβύη και Υεμένη. Στην συνέχεια του 2011, ο κόσμος παρακολουθεί την πλατεία Ταχρίρ του Καϊρου, καθώς και την έναρξη των εχθροπραξιών στην Συρία.
Έτσι ξεκίνησε η λεγόμενη Αραβική Άνοιξη (Arab Spring). Ζητήματα που απασχολούσαν τον κόσμο ήταν η ανεργία, η πείνα και η έλλειψη ελευθερίας. Η διεθνής κοινή γνώμη παρακολούθησε τον Ben Ali (Τυνησία) και τον Saleh (Υεμένη) εξαρχής να καταφεύγουν στην Σαουδική Αραβία, αλλά και σε απευθείας σύνδεση την δίκη του Mubarak (Αίγυπτος). Επίσης, ο κάθε απλός πολίτης, σε όλες τις χώρες του κόσμου, εκτός του ότι ξέρει πώς σκοτώθηκε ο Gaddafi (Λιβύη) και πόσες μαχαιριές είχε συνολικά το άψυχο σώμα του είναι βέβαιος ότι και ο Αl-Assad (Συρία) είναι ένας στυγνός δολοφόνος, χειρότερος ίσως από τον πατέρα του – χωρίς απαραίτητα να ξέρει ποιος ήταν ο πατέρας του.
Ο κόσμος πίστεψε ότι η Αραβική Άνοιξη έγινε γιατί ο αραβικός λαός δεν άντεξε άλλο την καταπίεση. Δεν μπόρεσε να καταλάβει ποτέ όμως την επέμβαση των Νατοϊκών δυνάμεων στην Λιβύη και όχι στην Συρία. Και εκεί κάπου άρχισε να ψάχνει. Οι πιο κυνικοί είπαν ότι είναι Αμερικάνικος δάχτυλος κι ότι αποκλείεται αυτό το ντόμινο εξελίξεων σε μια ολόκληρη περιοχή να είναι τυχαίο γεγονός ή έστω ένα γεγονός οργανωμένο από το facebook και τα λοιπά μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η συνέχεια τους προβλημάτισε κι αυτούς. Βλέποντας δηλαδή την στήριξη στον Morsi (Αίγυπτος) και την Μουσουλμανική Αδελφότητα (Muslim Brotherhood), κατάλαβε ότι μάλλον και οι Αμερικάνοι κάπου κάνουν λάθος. Κάτι τους ξέφυγε. Και όντως, τους ξέφυγε. Γιατί όμως;
Όπως έχω αναφέρει ξανά, στην Μέση Ανατολή υπάρχουν στην ουσία δύο πολιτικά κόμματα. Το ένα είναι το Baathist π.χ. Συρία και Ιράκ παλαιότερα (Hussein), το οποίο είναι ένα προοδευτικό κόμμα. Υπάρχει όμως και το άλλο, το γνωστό πλέον σε όλους Muslim Brotherhood (Αίγυπτος), το οποίο αποτελείται από σκληροπυρηνικούς ισλαμιστές. Και κάπου εδώ είναι που χάθηκε η Αμερική. Θέλοντας να «εκδημοκρατίσει» την Μέση Ανατολή στήριξε παρατάξεις που μόνο πρόβλημα μπορούν να δημιουργήσουν. Στην Αμερική έμμεσα αλλά στον λαό της χώρας τους άμεσα.
Οπότε κάπως έτσι περάσαμε στον Αραβικό Χειμώνα, όπως πλέον έχει διαμορφωθεί. Κανένας από τους στόχους των επαναστάσεων δεν έχει επιτευχθεί, οι λαοί ζούνε στην εξαθλίωση, την ανεργία και την Sharia (Ισλαμικός Νόμος) και το I.M.F., με υποστήριξη από την Αμερική, κόβει δάνεια σ την Αίγυπτο για να μπορεί να κρατάει τους Παλαιστίνιους σε χαμηλούς τόνους και το Ισραήλ ήρεμο να ασχολείται με το Ιράν.
Όλος ο κόσμος, πλέον, απορεί τι γίνεται στη Συρία και πόσες δυνάμεις παλεύουν για την πρωτοκαθεδρία και αναπόφευκτα ρωτά : ποια είναι πλέον η δύναμη της Μέσης Ανατολής; Λέγοντας δύναμη εννοώ την κινητήρια δύναμη. Την χώρα η οποία έχει και μεταφέρει την δυναμική της στις υπόλοιπες.
Είδαμε την Τουρκία η οποία προσπάθησε πολύ σοβαρά να διεκδικήσει το ρόλο του ηγέτη, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Το οποίο βέβαια, είναι λογικό, γιατί τα κράτη της Μέσης Ανατολής δεν ξεχνάνε την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Είδαμε το Ιράν να προσπαθεί για πολλές δεκαετίες να αναλάβει ως κραταιά δύναμη της Ανατολής, αλλά τα οικονομικά μέτρα λόγο του πυρηνικού προγράμματος ανέκοψαν την όποια πορεία υπήρξε ποτέ. Το ερώτημα θα μπορούσε ίσως να απαντηθεί με ευκολία. Τα νήματα στην Μέση Ανατολή τα κινούν Δυτικές δυνάμεις. Σενάριο ταινίας; Ίσως γιατί όχι. Αληθινή σαν σκέψη; Μπορεί.
Τα μόνα σίγουρα της περιόδου που ζούμε/παρακολουθούμε όλοι είναι τα εξής:
- Ο κόσμος, ο αραβικός κόσμος, ταλαιπωρείται και ταλανίζεται
- Ο Αραβικός Χειμώνας καλά κραττεί
- Ανεξάρτητη μουσουλμανικη χώρα να δημιουργήσει μία σταθερότητα δεν υπάρχει
Και, δυστυχώς, έχουμε πολλά ακόμα να δούμε…
- Κρίστη Μιχαλούδη -
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου