Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Η δική μου 17 Νοεμβρίου 1973 - από αναγνώστρια

Η μάζωξη στο Πολυτεχνείο ήταν πέρα από τις εκτιμήσεις του τότε καθεστώτος.
Η λανθασμένη κρίση της Χούντας ότι πρόκειται για αντίδραση λίγων αγανακτισμένων, που σε λίγες μέρες θα έχει ξεθυμάνει, οδήγησε στην μοιραία νύχτα της Παρασκευής.
Τους είχε ξεφύγει πια ο έλεγχος, γιατί όλο και περισσότεροι άνθρωποι από κάθε γειτονιά και από κάθε κάστα κατέβαιναν στο κέντρο.

Στην αρχή πολλοί πήγαιναν από περιέργεια , έπαιρναν ακόμα και τα παιδιά τους.
Άλλοι πήγαιναν να δώσουν φάρμακα και τρόφιμα στους καταληψίες.
Και άλλοι για να πάρουν μέρος σε αυτό το ξεσήκωμα.
Την νύχτα, όμως, της Πέμπτης προς Παρασκευή τα γεγονότα έδειχναν να εξελίσσονται ραγδαία.
Εγώ δεν ήμουν μέσα. Ούτε καν απέξω. 
Ήμουν σπίτι μου. Μαθήτρια του γυμνασίου τότε.
Έζησα , όμως , τόσο έντονα τα γεγονότα , που είναι σαν να βρισκόμουν στο επίκεντρο.

Για μένα τρία στιγμιότυπα συνθέτουν όλο το "Πολυτεχνείο".
Ο ήχος από τα γρανάζια των τανκς ,  που κατεβαίνουν τον έρημο δρόμο της Μικράς Ασίας,  στο Γουδί.
Οι κλαίουσες  φωνές των φοιτητών όταν τραγουδούν τον εθνικό ύμνο λίγο πριν σιγήσει ο σταθμός και οι πυροβολισμοί  που έριχναν οι αστυνομικοί σε μια παρέα νεαρών οι οποίοι μόλις είχαν χτυπήσει την καμπάνα της εκκλησίας της γειτονιάς μου, κάτι που έγινε σε πολλές γειτονιές εκείνη την νύχτα.

Το πρώτο παραπέμπει στην εξουσία, την καταστολή και την τιμωρία.
Το δεύτερο στην αγωνία για αυτοδιάθεση και στοιχειώδη ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Το τρίτο στην "μαγκιά" και την παρωχημένη δύναμη των εκτελεστικών οργάνων.

Λένε ότι το Πολυτεχνείο στο πέρασμα των χρόνων  αποδείχθηκε μια καρικατούρα, όπως καρικατούρες κατάντησαν κι οι πρωταγωνιστές του.
Αρνούμαι να το δεχτώ αυτό.
Ποτέ μια ιδέα ή ένας αγώνας δεν ήταν κάλπικα . 
Ποτέ δεν έγιναν για να εξυπηρετήσουν σκοπούς.
Άλλο αν μετά από όλους μα όλους τους αγώνες η ιστορία απέδειξε ότι  κάποιοι έως πολλοί κάποιοι τους καπηλεύτηκαν.

Κάθε Πολυτεχνείο, είτε συμβαίνει στο μυαλό του καθενός μας, είτε στην πράξη από πολλούς μαζί, γίνεται για ένα όνειρο, ένα ιδανικό, ένα όραμα μιας καλύτερης ζωής , ενός ευτυχέστερου αύριο, που θα περιλαμβάνει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους κάθε τάξης, κάθε ηλικίας , κάθε φύλου.

Κι επειδή τα πάντα έχουν ουσία και σημασία μόνον μέσα στο συγκεκριμένο χωροχρόνο, που εκτυλίσσονται, έτσι και το Πολυτεχνείο, αντί για άλλη  μια αναλώσιμη επέτειος και μια  ευκαιρία για έναν μικρό απογευματινό περίπατο από το ομώνυμο κτίριο μέχρι την Βουλή,  θα ήταν προτιμότερο σε αυτούς τους γκρίζους και αμφιλεγόμενους καιρούς  να υπάρχει  μέσα μας σαν ορόσημο για μιαν "αλλιώτικη επόμενη ημέρα".

Έτσι το βλέπω εγώ τουλάχιστον....

Κατερίνα Σ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου