Ο κ. Σαμαράς δεν άκουγε λέξη. Η παράταξη τον χρειαζόταν. Με δυσκολία έσυρε το ταλαιπωρημένο του κορμί από το υπέρδιπλο κρεβάτι μέχρι το βασιλικό μπάνιο για να ντυθεί κι από εκεί μέχρι τη λιμουζίνα με τα δερμάτινα καθίσματα.
Από την πρώτη στιγμή που ανέβηκε στο βήμα, ο Γιώργος Μουρούτης κι εγώ καταλάβαμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Γύρισα το κεφάλι μου πίσω και το ανήσυχο βλέμμα μου διασταυρώθηκε με εκείνο του Φαήλου Κρανιδιώτη. Ξάφνου, η πάντα βροντερή φωνή του Πρωθυπουργού έσπασε τη σιωπή:
Εμείς τολμήσαμε και η κοινωνία τώρα ξέρει. Πως όταν λέμε, εμείς, στη Νέα Δημοκρατία "μεταρρυθμίσεις", το εννοούμε. Κι όταν λέμε "χτίζουμε τη Νέα Ελλάδα", αυτό δεν είναι σύνθημα, δεν είναι πυροτέχνημα ή επικοινωνιακό τρικ.
"Θεέ μου, τι λέει;" σκέφτηκα. "Θα μας πάρουν με τις πέτρες. Αυτά είναι για τα πρόβατα, το λαό, την πλέμπα. Εμείς ξέρουμε τι μας γίνεται." Είδα το μέτωπό του να ιδρώνει. Εκείνος όμως δε σταμάτησε. Τον είχε πιάσει ένα είδος μανίας. Σα να είχε μπει η Θάτσερ μέσα του.
Δείτε λοιπόν σήμερα τι συμβαίνει. Είναι ακριβώς η αντίστροφη εικόνα. Γύρω μας τα πάντα ανατρέπονται, κραδασμοί παντού, αβεβαιότητα παντού και η Ελλάδα, μέσα στη γενικότερη αυτή αστάθεια, μοιάζει σαν μοναδική νησίδα σταθερότητας. Ποιος θα το πίστευε αυτό ένα χρόνο πριν;
Έβλεπα τα κινητά γύρω μου να παίρνουν φωτιά. Όλοι μπαίνανε στο twitter και σχολίαζαν το παραλήρημα του Πρωθυπουργού. Προδότες. "Δε σας αξίξει ρε η Νέα Δημοκρατία" ήθελα να φωνάξω. "Δε σας αξίζει ο Αντώνης Σαμάρας για ηγέτης." Σκούντησα το Μουρούτη που τον είχε πάρει ο ύπνος και του είπα να μπει αμέσως στο twitter και να αρχίσει το κυβερνητικό τρολάρισμα. Ειδοποίησα και την υπόλοιπη Ομάδα Αλήθειας. Κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε έδινε 0,1% στο ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Σαμαράς μίλησε για τρίτη και δυστυχώς, όχι τελευταία φορά:
Και τώρα πια, το καταλαβαίνει ο λαός. Ότι το όραμα αυτής της Νέας Ελλάδας αφορά όλους, αγγίζει τους πάντες. Σας το 'πα και προχθές: αυτή τη Νέα Ελλάδα την είχαν στο μυαλό και την καρδιά τους εκατομμύρια Έλληνες πριν το πούμε εμείς. Δεν πίστευαν ότι θα υπήρχε παράταξη να αγωνιστεί για αυτό. Τώρα το βλέπουν σιγά σιγά να παίρνει σάρκα και οστά.
Φαινόταν ανήμπορος να σταματήσει τις μαλακίες. Το κουτάκι είχε ανοίξει και ό,τι θυμόταν, χαιρόταν. Γέλια παντού. Φθόνος και ζήλια στα "γαλάζια" πρόσωπα. Πόσο λίγο τον αγαπούσαν αλήθεια τον Αντώνη...Το μυαλό μου πήγε πίσω...στα ξέγνοιαστα χρόνια της πολιτικής του αφάνειας. Κι ύστερα ακόμα πιο πίσω. Στην πιτσαρία που έσκιζε και την Άννα Βίσση. Όλοι οι καλοί χωρούσαμε τότε στην Άννα. Και μας αγαπούσε όλους το ίδιο. Όπως τώρα. Γιατί;;;;;;;;;;;;;; Γιατί τόση αδικία; Λίγο πριν καταρρεύσει, ο κ. Σαμαράς άρθρωσε τρεις φράσεις, το κύκνειο άσμα του:
Πολιτική δεν είναι να λέει ο καθένας, κάθε στιγμή, ό,τι θυμάται ή ό,τι του έρχεται. Άλλωστε όλοι κάναμε λάθη. Τα μεγαλύτερα λάθη τα έκαναν στους δρόμους και τα πεζοδρόμια εκείνοι που δεν κυβέρνησαν.
Κι έπειτα μαύρο. Το αγαπημένο του χρώμα. Του άρεσε να το βάζει παντού. Αυτό και το λουκέτο. Ο Πρωθυπουργός κατέρρευσε. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας και τον πέταξαν στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι ενός τυχαίου θνητού, αφού ο Άδωνις είχε δώσει εντολή να πουληθούν όλα τα αχρησιμοποίητα κρεβάτια στους γύφτους για παλιοσίδερα. Σήκωσε το βλέμμα του, αδύναμος, ανήμπορος. Ένα χέρι τον βοήθησε να σηκωθεί. Κοίταξε τον άντρα στα μάτια. Ήταν ο Κώστας Σακκάς. Ω, μοίρα τραγική.
Οι γιατροί διέγνωσαν ντουβρουτζάδα, μια σπάνια μορφή οξείας μαλάκυνσης, που σου κάνει το μυαλό πουρέ και δεν ξέρεις τι λες. Επέμεναν ότι η βλάβη προϋπήρχε και το στάδιο στο οποίο είχε φτάσει ήταν μη αναστρέψιμο, ενώ ειδική ψυχιατρική ομάδα έθεσε τον κ. Σαμαρά κάτω από στενή παρακολούθηση 24 ώρες το 24ωρο.
Δε θα μπορούσε πια να παριστάνει τον Πρωθυπουργό. Το sucess story είχε αποτύχει. Όλοι όσοι έλεγαν ότι οι μέρες της αφθονίας του ήταν μετρημένες, τώρα δικαιώνονταν.
Ο κ. Σαμαράς, σε ένδειξη διαμαρτυρίας και διεκδικώντας το αυτονόητο - δηλαδή την επάνοδό του στον πρωθυπουργικό θώκο -, ξεκίνησε αμέσως απεργία αφωνίας, μετρώντας σήμερα 2 μέρες που δεν έχει βγάλει κιχ, ενώ έχουν ήδη μαζευτεί 10.000.000 υπογραφές προκειμένου να μεταφερθεί στο Δαφνί και να παραμείνει εκεί για πάντα.
Από τη άλλη, η συλλογή υπογραφών για την άμεση απελευθέρωση του Κώστα Σακκά συνεχίζεται. Η πίεση που ασκείται είναι πολύ μεγάλη. Ελπίζουμε ότι η Δικαιοσύνη θα λειτουργήσει. Έστω και καθυστερημένα.
Κι ύστερα ξύπνησα...
by To Skouliki Tom
(Ήταν όλα ένα όνειρο. Άνοιξα την τηλεόραση και πέτυχα στο Mega τις δηλώσεις του κ. Σαμαρά. Ήταν ολόιδιες με εκείνες του ονείρου. Μόνο που ήταν αληθινές. Κι εκείνος δεν ήταν άρρωστος. Μας δούλευε πραγματικά.)
Ονειρευτείτε, μαλακιστείτε, κάντε ό,τι γουστάρετε στη σελίδα μας facebook.com/TheThreeMooges
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου