Το λάβαρο της ξεφτίλας - από την Κρίστη Μιχαλούδη

Δηλαδή τώρα σοβαρά, λύσαμε όλα μας τα προβλήματα ως χώρα, για να ασχοληθούμε και με την πορεία ή καμπ ή ό,τι τελοσπάντων της Χ.Α. ή του όποιου κόμματος σε κάποια πόλη; Είμαστε σοβαροί; Είμαστε σοβαροί όλοι οι άνεργοι, οι οσονούπω άνεργοι και όλοι αυτοί που τυχαία ανοίξαμε να δούμε ειδήσεις; Μάλλον όχι.

Δεν θα ρωτήσω πώς φτάσαμε ως εδώ. Ναι, μας βάζω όλους μέσα γιατί κατά βάση προσπαθώ να βρω άλλοθι μέσα στο πλήθος. Όλοι φτάσαμε ως εδώ. Με την απόλυτα ελλειπή παιδεία, με το απόλυτα ελλειπές παίδεμα. Με ατάκες τύπου «Θα ψηφίσω Χ.Α. για να τους κάνει μπάχαλο στην Βουλή.» Μπράβο στους ψηφοφόρους της, μπράβο, τα καταφέρατε. Πείτε μου μόνο τώρα, σας παρακαλώ, τι έχετε κερδίσει. Ειλικρινά δηλαδή, με επιχειρήματα. Τι ακριβώς θεωρείτε ότι μπορεί να προσφέρει ο πληρέστατα κατεστραμμένος εθνοσοσιαλισμός (λέμε τώρα), ειδικά στην παρούσα κατάσταση της χώρας; Θα σας πω εγώ για να μην ψάχνετε και στα βιβλία. Τίποτα, απολύτως τίποτα.

Ωραία το λύσαμε αυτό, πάμε τώρα και στο άλλο.

Ψευτοθεωρίες και ψευτοεπαναστάσεις δεν υπάρχουν. Λόγια του αέρα όσα θέλετε, αλλά όταν μιλάμε για πράξεις πάμε στο μηδέν. Στο μηδέν λοιπόν, πάρτε το χαμπάρι, όλοι, ότι δεν υπάρχει από όλους αυτούς που πάμε και ψηφίζουμε κανένας και κανένα πολιτικό κόμμα το οποίο να έχει λύσεις. Λύσεις σοβαρές, έτσι, όχι θεωρίες που έχουν δοκιμαστεί και καταποντιστεί με τον χειρότερο τρόπο.

Η μόνη που δεν αφέθηκε ποτέ μα ποτέ για σαφέστατα ευνόητους λόγους να δοκιμαστεί σαν θεωρία στην πράξη είναι η Αναρχία. Τι πώς ααααααα, καλέ μην σοκάρεσαι! Μην πάει το μυαλό σου στο σπασμένο Σύνταγμα, το οποίο βάζω και στοίχημα ότι δύσκολα θα το ξαναζήσεις, ούτε στο Α στους τοίχους. Μιλάω για την Αναρχία ως φιλοσοφία και ως ταξικό σύστημα. Θα γίνει λες; Ποτέ. Ίσως θα έπρεπε όμως.

Αλλά ξέχασα, συγγνώμη. Η Αναρχία θέλει ανθρώπους με ψυχή και ήθος. Η Αναρχία θέλει αλήθεια. Μία αλήθεια που προστεύει τον συνάνθρωπο πάνω από τον εαυτό και αντιμάχεται όποιο σύστημα προσβάλλει την χώρα, τον λαό, τα ήθη και τις αξίες. Γιατί εκεί δεν υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι ή ιδιωτικοί σε έναν κρυφό εμφύλιο. Γιατί εκεί ο κόσμος αγαπάει.

Ψιλά γράμματα και δύσκολα για τον ελληνάρα (επίτηδες με μικρό).

Πάμε και στο άλλο και τελευταίο για όλους όσους είναι μικροί για να πιάσουν την έννοια και την υπόσταση της Αναρχίας. Πάμε στον Ναό της Δημοκρατίας, τη Βουλή.

Ναός της Δημοκρατίας δεν είναι, δεν ξέρω αν ήταν κάποτε, πάντως τα τελευταία χρόνια σίγουρα δεν είναι. Δεν παύει όμως να είναι η Βουλή των Ελλήνων κατά κόσμον και κατά όνομα. Ένας χώρος με ιστορία και σπίτι των ανθρώπων που ψηφίζουμε - πληρώνουμε να μας εκπροσωπούν. Nα προστεύουν το συμφέρον το δικό μας καθώς και αυτό της χώρας μας. Αυτά τα λόγια, οι συζητήσεις και οι αντιπαραθέσεις προσβάλλουν εμάς και όχι αυτούς. Εγώ αισθάνομαι ντροπή για μένα πάνω από όλα για τους φίλους και γνωστούς μου, που στην ουσία δεν έχουμε καμία σχέση με κανέναν από αυτούς και όμως τους έχουμε να μας εκπροσωπούν. Να μιλάνε εξ ονόματός μας και να φέρουν την χώρα ως λάβαρο της υποκρισίας.

Ήρθε η ώρα για επανάσταση; Γενικό ξεσηκωμό; Ίσως, αλλά να συντονιστούμε ρε παιδιά κάτω από το λάβαρο της ξεφτίλας και όχι του οποιαδήποτε κόμματος ή παράταξης. Το λάβαρο της ξεφτίλας που μας έχουν φέρει τα δικά μας λάθη. Τα δικά μας και του γείτονα και του κολλητού και όλων αυτών που απλά δεν θέλουν να χάσουν την βολή τους. Ποια βολή ρε παιδιά; Και αυτό πλασματικό είναι καταλάβετέ το. Σήμερα, αύριο άντε μέχρι το Σεπτέμβρη.

Να γίνουμε άνθρωποι που ντρέπονται για αυτούς που ψηφίζουν γαμώ το κεφάλι ... του μαλάκα. Μετά την ντροπή, την βαθιά ξεφτίλα κάτι μπορεί να αλλάξει.

Από την Κρίστη Μιχαλούδη

Like, like, like στη σελίδα μας facebook.com/TheThreeMooges