Αίγυπτος: το πριν, το τώρα, το μετά - από την Κρίστη Μιχαλούδη

Αίγυπτος, Ιούλιος 2013... ένα χρόνος μετά την επανάσταση και τις εκλογές που έγιναν στην χώρα, μια νέα επανάσταση.

Πολλά έχουν ειπωθεί από ανθρώπους που πολλά λένε και λίγα ξέρουν. Οι Έλληνες δημοσιογράφοι έχουν γνώσεις για τα spreads, τον Βορίδη και γενικά επί παντός επιστητού, επειδή κάπου στην πορεία από δημοσιογράφοι έγιναν αναλυτές και διεθνολόγοι και γνώστες γεωπολιτικής. Λυπάμαι αγαπητοί κύριοι, εδώ κάνετε λάθος. Άλλο γεωπολιτική και άλλο πολιτική. Την γεωπολιτική την σπουδάζεις και λιώνεις πάνω από βιβλία και χαρτιά. Και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι μαθαίνεις, απλά αποκτάς μια υποψία για το τί γίνεται.

Επειδή λοιπόν μαζεύτηκαν πολλές απορίες, ας προσπαθήσουμε να τις λύσουμε. Σοβαρά, όχι δημοσιογραφικά.

Αυτό που έγινε στην Αίγυπτο πριν από ένα χρόνο με την εκλογή Morsi ήταν ένα λάθος καθοδηγούμενο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αποκλειστικά και μόνο για να συμμαζέψουν την Hamas στην Παλαιστίνη, η οποία είναι «πνευματικό παιδί» του Muslim Brotherhood. Προσωπικά, αμφέβαλλα εξαρχής ακόμα και για το κατά πόσο αληθές ήταν το αποτέλεσμα της δεύτερης καταμέτρησης ψήφων στις εκλογές. 

Αν πάρουμε όμως τα γεγονότα και όχι τις υποθέσεις, το αποτέλεσμα έδειξε  ότι όντως ο λαός ψήφισε Morsi και Muslim Brotherhood. Θεωρώ ότι το έκανε αποκλειστικά και μόνο γιατί ήθελε μια επιστροφή σε κάτι πιο σκληροπυρηνικά ισλαμικό, προφανώς κουρασμένος από την διαπλοκή Mubarak. Η οποία διαπλοκή σαφέστατα και υπήρχε, αλλά όχι στο βαθμό που παρουσιάστηκε.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και το Ισραήλ ήταν, λοιπόν, υπεύθυνοι για την εκλογή Morsi. Ως αμερικανοθρεμμένος ήταν δικό τους παιδί, σε αντίθεση ακόμα και με τον Amr Moussa (πρώην πρόεδρος του Arab League και υποψήφιος στις προ ενός έτους εκλογές) ο οποίος προεκλογικά έλεγε ότι το πρώτο πράγμα που θα κάνει θα ήταν να ακυρώσει την συμφωνία του Camp David (1979). Κόκκινο πανί λοιπόν.

Αυτό που έγινε τώρα είναι από τις πιο ωραίες επαναστάσεις που έχω διαβάσει / ζήσει και μπορώ να την συγκρίνω μόνο με αυτή της εκθρόνισης του Σάχη στο Ιράν αρχές της δεκαετίας του 1950 από τον Mossadegh. Ήταν, από όλες τις πλευρές, καθαρή και ανεπηρέαστη και είναι το είδος της επανάστασης που αξίζει σε μια χώρα με την ιστορία της Αιγύπτου.

Ο πρόεδρος Morsi εκλέχτηκε για να ελεγχθεί η Hamas και να αισθάνεται ασφάλεια ο πρόεδρος Obama βάζοντας έναν «δικό του» στο τιμόνι της Αιγύπτου. Το πολιτικό λάθος, θεωρώ ότι πρέπει να χρεωθεί στην κραταιά κυρία Hillary Clinton η οποία τότε ως Secretary of State έκανε άλλο ένα πολιτικό λάθος (είχε προηγηθεί η Λιβύη). Η πολιτική που χρησιμοποιήθηκε τον περασμένο Νοέμβριο ήταν η συνηθισμένη «stick and carrot» της Αμερικής. Το σκηνικό δεν άφηνε περιθώρια για δεύτερες σκέψεις, με τον πρόεδρο της Αιγύπτου να συναντάται με αντιπροσωπεία της Hamas το πρωί και να υπογράφεται η λήξη των εχθροπραξιών με το Ισραήλ και το απόγευμα να κλείνει η συμφωνία με το ΔΝΤ για δανεισμό της χώρας. Όλα αυτά ενώ η κα Clinton βρισκόταν στο Κάιρο.

Ο λαός όμως - οι Αιγύπτιοι - είναι λαός περήφανος. Είναι ο λαός που δολοφόνησε τον πρόεδρο Sadat γιατί θεώρησε ότι τους πρόδωσε και ξεπούλησε την ιδέα ολόκληρου του τότε μουσουλμανικού κόσμου για εξαφάνιση του Ισραήλ και αποκατάσταση των εδαφών της Παλαιστίνης (επίτευξη συμφωνίας Camp David 1979 μεταξύ της Αμερικής, Αιγύπτου και Ισραήλ με εμπλεκόμενα μέλη τους J. Carter, A. Sadat και M. Begin ως προεδρεύοντες στις αντίστοιχες χώρες).

Το πολιτικό κόμμα Muslim Brotherhood δεν έχει αναλάβει ποτέ εξουσία στα 58 χρόνια περίπου ύπαρξής του. Αυτό γιατί ο μουσουλμανικός κόσμος ξέρει και καταλαβαίνει από σκληροπυρηνικούς. Γιατί φοβάται τα αντίστοιχα του ‘79 στο Ιράν και ακόμα πιο πίσω την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Για αυτό το λόγο προτιμάει την παρούσα περίοδο να κάνουν "κουμάντο" το Qatar κ η KSA - έστω ως  υποχείρια της Αμερικής - παρά άκρα, τύπου Al Qaeda ή Ayatollah.

Όσο για τον στρατό της Αιγύπτου και την χρηματοδότηση που παίρνει από την Αμερική, η οποία είναι περίπου στα 2 δις δολάρια τον χρόνο, καλό θα ήταν να ειπωθεί ότι είναι όρος απαράβατος της συμφωνίας του Camp David (1979) και ισχύει από τότε. Εάν ακυρωθούν οι όροι του Camp David (1979) και η Αίγυπτος προχωρήσει σε ευθεία ρήξη με το Ισραήλ, τότε θα σταματήσει και η χρηματοδότηση. Απλά πράγματα.

Οι εξεγέρσεις συνεχίζονται μέχρι και σήμερα, μία εβδομάδα περίπου μετά την εξώθηση του προέδρου της Αιγύπτου από την διακυβέρνηση της χώρας. Θα συνεχιστούν για αρκετό καιρό ακόμα γιατί τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Το θετικό όμως έγινε, το παράδειγμα δόθηκε. O προσωρινός πρόεδρος Adly Mansour θα αναιρέσει τα διατάγματα του προηγούμενου προέδρου, θα ορίσει νέα κυβέρνηση - είτε αυτή περιλαμβάνει τον Mohamed El Baradei (πρώην πρόεδρος της ΙΑΕΑ, Nobel 2005) είτε όχι - και θα προχωρήσει την χώρα σε εκλογές. Θα πρέπει να εξισορροπήσει τα άκρα των κομμάτων και των νέων υποψηφίων δίνοντας στην χώρα την ευκαιρία να βιώσει μέσα στο επόμενο διάστημα τα καλά αποτελέσματα της επανάστασης του λαού της.

Εγώ, παρόλο που φοβάμαι λίγο τις επαναστάσεις θα ήθελα να είμαι στο Κάιρο. Τώρα. Να νιώσω την υπερηφάνεια ενός λαού και την δύναμη ψυχής που απαιτεί η αναγνώριση ενός λάθους. 

Από την Κρίστη Μιχαλούδη

Like στη σελίδα μας https://www.facebook.com/TheThreeMooges