Η Ελλάδα και οι άλλοι - από την Κρίστη Μιχαλούδη

Και η επανάσταση καλά κρατεί ...

... στις άλλες χώρες, όχι στο Ελλαδιστάν βέβαια. Εμείς αρκούμαστε να κοροϊδεύουμε και να συζητάμε τι είπε ο κ. Βορίδης, τι του απάντησε ο επίτιμος του κόμματος και ποιος τελικά θα πάρει το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο – φήμες για την JP Morgan σε κοινοπραξία με την Alpha Bank παραμένουν ανεπιβεβαίωτες. 

Μέσα σε όλα αυτά, λίγο κράξιμο στον Φώτη Κουβέλη και τον Μπουμπούκο Γεωργιάδη καθώς και ανησυχία για την υγεία του Πρωθυπουργού μας. Η επανεμφάνιση του Θ. Πάγκαλου σε κυριακάτικη εφημερίδα μας έκανε να θυμηθούμε το «Μαζί τα φάγαμε» και από την αγωνία που ακόμα δεν μπορώ να βρω τα κλεψιμαίικα αποφάσισα να κάτσω και να σκεφτώ την αυτοκτονία που μου προτείνει, αν τελικά βγει ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές.

Στα άλλα νέα των προηγούμενων ημερών, η Γλυφάδα και τα μπουζούκια της παραλιακής ήταν γεμάτα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής, πράγμα που μου προξένησε ιδιαίτερη εντύπωση, αλλά μετά θυμήθηκα ότι όσοι ήταν να πληρωθούν τα πήραν και τα κατέθεσαν σε πολύ πιο σίγουρες επενδύσεις από τις τραπεζικές και το χρηματιστήριο, του οποίου η κατηφόρα τελειωμό δεν έχει ένεκα των ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών οι οποίες ουκ ο λίγους προβληματισμούς έχουν δημιουργήσει στην Σοφοκλέους.

Όσο όμως αυτά συμβαίνουν εδώ, οι γείτονες έχουν φούριες. Πρώτη και καλύτερη αυτή του κραταιού Recep Tayyip Erdogan, ο οποίος προσπαθεί να καταλάβει αν τον έχουν μουντζώσει ή αν απλά οι εξεγέρσεις οι οποίες συνεχίζονται στην Τουρκία – μη κοιτάτε που το Mega σταμάτησε τα link – είναι αποτέλεσμα της εξωτερικής του πολιτικής απέναντι στην Συρία. Υπάρχει βέβαια και το ενδεχόμενο να είναι λόγω της απαγόρευσης πώλησης αλκοόλ σε περιοχές οι οποίες έχουν ήδη αρκετά bars και clubs των οποίων οι ιδιοκτήτες θα δουν τις επενδύσεις τους να βουλιάζουν εν μία νυκτί. Ένα mix and match μάλλον και με την αφορμή του πάρκου, οι φίλοι μας οι Τούρκοι ζητάνε αλλαγές. Αυτές οι αλλαγές που θα μπορούσαν να προέλθουν μόνο με εκλογές, δεν έχω καταλάβει ακόμα τι επιλογές τους δίνουν κι αν εκτός από μία εκλεγμένη παρόμοια κυβέρνηση με την υπάρχουσα, τι θα μπορούσε να προταθεί σε μία χώρα η οποία μέχρι πριν από ένα μήνα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πρότυπο εσωτερικής αλλά και εξωτερικής πολιτικής.

Επίσης, απορίας άξιο είναι πως και γιατί όλος αυτός ο χαμός για ένα πάρκο, αλλά και γιατί οι αστυνομικές δυνάμεις εξαρχής ξέφυγαν τόσο πολύ. Ήταν πολλά τα οποία μάλλον έγιναν και τα οποία δεν μάθαμε. Ή απλά ο υπέρμετρος ζήλος για παρουσία στην περιοχή με συμμαχίες οι οποίες δεν είναι και τόσο πολιτικά ορθές - αλλά μάλλον τζογαδόρικες - γύρισε μπούμερανγκ στον Ahmed Davutoglou, τον οποίο έχω πολύ καιρό να δω να γράφει άρθρα στο Foreign Policy και να διατυμπανίζει πόσο καλά τα έχει καταφέρει.

Το καράβι κάπου ξέφυγε και αν δεν έχει ήδη χτυπήσει σε ξέρα οσονούπω θα το κάνει. Το θέμα και μέγιστο πρόβλημα είναι ότι – σαν την Ελλάδα – δεν υπάρχει αντίπαλο δέος στις πολιτικές του κ. Erdogan αλλά και στο κόμμα του το ίδιο. Ο στρατός της γείτονος ετοιμάζεται ήδη και ένα τέτοιο ενδεχόμενο μόνο προβλήματα θα μπορούσε να φέρει στην περιοχή η οποία ταλανίζεται ήδη από το Συριακό.

Στην Συρία ο Assad αντέχει ακόμα. Δεν είναι μόνο οι Ρώσοι που τον κρατάνε, αλλά η Hezbollah, το Ιράν και πάνω από όλους ο Συριακός λαός. Όλοι δηλαδή εκτός από τους Σουνίτες οι οποίοι με την στήριξη των μοναρχιών του Κόλπου (βλέπε Qatar, KSA) και της Al Qaeda ζητούν δημοκρατία στην χώρα.

Άλλο παράδοξο εδώ: Πώς οι μοναρχίες της περιοχής ζητούν δημοκρατία σε μια άλλη χώρα δεν το κατάλαβα και μάλλον θα δυσκολευτώ και στο μέλλον να το καταλάβω. Προφανέστατα δεν έχει σχέση με το πολίτευμα αυτό καθ’ αυτό, αλλά με τις διαπροσωπικές σχέσεις που έχει η κάθε χώρα με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δηλαδή, αν ο μονάρχης έχει πολεμικές βάσεις των ΗΠΑ στην χώρα του, τότε θεωρείται δημοκράτης, αν όχι, τότε πρέπει να επιβληθεί στην χώρα ένας «εκδημοκρατισμός» ώστε το νέο πολιτικό σχήμα να είναι πιο φιλικό στα συμφέροντα της Υπερδύναμης.

Αυτός ο εκδημοκρατισμός, ο οποίος σαν όρος μόνο πρόσφατος δεν είναι, αλλάζει μορφές. Από το 1990 και μετά είχαμε απευθείας επεμβάσεις π.χ. Ιράκ και Αφγανιστάν. Από το τέλος του 2000 και μετά έχουμε τις εξεγέρσεις. Στην αρχή ονομάστηκαν «Αραβική άνοιξη» στην συνέχεια «Αραβικός χειμώνας» κι αργότερα οι αναλυτές σταμάτησαν να προσδίδουν την οποιαδήποτε ονομασία.

Στην αρχή δεν είχαν οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ ιδιαίτερο πρόβλημα για επέμβαση (π.χ. Λιβύη), στην συνέχεια απέκτησαν (π.χ. Συρία). Και καλά έκαναν δηλαδή γιατί το Responsibility to Protect (R2P http://www.responsibilitytoprotect.org/ ) έχει κάποια συγκεκριμένα στοιχεία τα οποία δίνουν στην κάθε επέμβαση την νομική εγκυρότητα που κανονικά θα έπρεπε να έχουν όλες – αν υποθέσουμε ότι ορισμένες καλώς γίνονται.

Και ενώ αυτά διέπουν τις συζητήσεις στο πάνελ της κας Amanpour στο CNN, η Αίγυπτος κατάλαβε το λάθος της. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα βάλλεται από παντού και οι Αμερικανικές δυνάμεις, καθώς και ο ίδιος ο Πρόεδρος Obama, όσα τηλέφωνα και να πάρει τον Πρόεδρο της χώρας, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να επιβάλουν μια τάξη στο Κάιρο αλλά και σε άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας.

Το θέμα απλό και με συνάφεια. Η περιοχή της Μέσης Ανατολής δεν έχει δώσει ποτέ την εξουσία στην Μουσουλμανική Αδελφότητα και ξαφνικά το πιο ιστορικό της κράτος εκλέγει πρόεδρο με ρίζες στο εν λόγω κόμμα. Αμερικανο-σπουδαγμένος ο Mohamed Morsi μεν, Ισλαμιστής δε και το κακό δεν άργησε να γίνει.

Φίλος Αιγύπτιος μου παραδέχτηκε ότι δεν ήξεραν τι έκαναν. Δεν κατάλαβαν την παγίδα και τώρα θέλουν να το διορθώσουν με εκλογές. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουν, το μόνο που διαβάζω είναι ότι ο στρατός τον οποίο έχει τοποθετήσει από την αρχή ο δημοκρατικά εκλεγμένος Πρόεδρος της χώρας είναι έτοιμος να καταπνίξει την εξέγερση με τελεσίγραφο στο οποίο ο ίδιος ο Αιγύπτιος Πρόεδρος έχει απαντήσει ήδη ότι δεν το δέχεται. Σημαντικό θεωρείται βέβαια και το γεγονός ότι πάνω από πέντε μέλη της κυβέρνησης Morsi έχουν ήδη παραιτηθεί από την Δευτέρα.

Οπότε έχουμε μία Αίγυπτο και μία Τουρκία να βάλλονται από εξεγέρσεις ενάντια στους εκλεγμένους Προέδρους τους και μια Συρία σε «εμφύλιο» με τον στρατό της χώρας να μάχεται τους τρομοκράτες από την Τσετσενία, το Αφγανιστάν και όλες τις άκρες του κόσμου που έχει πολεμιστές η Al Qaeda.

Είναι μακριά λένε πολλοί. Δεν μας νοιάζουν αυτά. Εμείς έχουμε την οικονομική κρίση να ασχοληθούμε. Δεν το βλέπω όμως ούτε αυτό, εκτός και αν το λίκνο του πολιτισμού και των συζητήσεων έχει πλέον μεταφερθεί στο Θάλασσα και στο live του κατά τα άλλα πολύ καλού Ρέμου. Τις συζητήσεις στο Mega και τον Alpha δεν τις πιάνω καν ως δεδομένες – λίγο που είδα χθες έφτασε να αμφισβητήσω οτιδήποτε σε ιστορικό στοιχείο της περιοχής γνωρίζω...

Και τώρα σας αφήνω. Η I Willi Am, ο Οne Eyed Bert και το To Skouliki Tom σχεδιάζουν επανάσταση και πρέπει να τους σταματήσω. Εκτός αν δε μπορέσω, οπότε θα κάτσω να το απολαύσω. Venceremos…

by Κρίστη Μιχαλούδη

Δώστε like στην επαναστατική σελίδα μας facebook.com/TheThreeMooges