Ο επικήδειος λόγος του Δ. Αβραμόπουλου για τη Μ. Θάτσερ (Αποκλειστικό)- by The One Eyed Bert

Ο Υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Αβραμόπουλος εκπροσώπησε την Ελλάδα στην κηδεία της Μάργκαρετ Θάτσερ. Ο επικήδειος λόγος του – που δε μεταδόθηκε από κανένα ελληνικό ΜΜΕ - προκάλεσε ρίγη συγκίνησης στο συγκεντρωμένο πλήθος, ακόμα και στους πιο σκληροπυρηνικούς εχθρούς της Σιδηράς Κυρίας.

Εγώ φυσικά, ως πιστός σύντροφος του κ. Αβραμόπουλου από τον καιρό που ήταν Δήμαρχος Αθηνών και με άφηνε να παίζω ώρες ατελείωτες στο Carousel της Πλατείας Συντάγματος και να τον ταίζω ζαχαρωτά στο στόμα, ήμουν στο πλευρό του καταγράφοντας με ακρίβεια τα γεγονότα.

Ο φακός μου αιχμαλώτισε συγκινητικές στιγμές από ανθρώπους με δάκρυα στα μάτια και βαμβάκι στα αυτιά για να μην ακούν τον κ. Αβραμόπουλο. Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση της Αυτού Μεγαλειότητας Βασίλισσας Ελισάβετ: «Έχω να κλάψω από 1762 αλλά τα λόγια αυτού του ατσαλάκωτου τύπου αγνώστης ταυτότητος με την όψη αμερικανού πράκτορα με έκαναν να λυγίσω κι ας μην καταλάβαινα γρι από όσα έλεγε».

Ο κ. Αβραμόπουλος, εκμεταλλευόμενος την εκδήλωση της κηδείας, βρέθηκε στο Λονδίνο από τη Δευτέρα για να κάνει ένα city break και να ξελαμπικάρει λίγο από το φόρτο εργασίας που κάνουν οι άλλοι για λογαριασμό του στο Υπουργείο Εξωτερικών.

Μετά τα σκληρά λόγια που έστειλε στη Γερμανία, σχετικά με τις γερμανικές αποζημιώσεις, προτίμησε να απευθύνει το λόγο του στα ελληνικά στέλνοντας σαφές μήνυμα ότι θα διεκδικήσει με τις ίδιες αξιώσεις τα μάρμαρα του Παρθενώνα και τις πέτρες του Στόουνχετζ. Παρέθεσε δίστιχα δικής του έμπνευσης και στο τέλος έφυγε βουρκωμένος από το βήμα αδυνατώντας να πιστέψει ότι κατάφερε να αφήσει άφωνο το βρετανικό ακροατήριο.

Σας μεταφέρω τα λόγια του αυτολεξεί:

«Μικρή μου Μaggie, μικρή μου Μaggie, άνοιξη ήρθε ξανά. Πάει το χιόνι πάει το χιόνι, λιώνει στα βουνά. Λιώνει στα βουνά το χιόνι κι ανθίζουν τα ζουμπούλια κι οι κορομηλιές, αύρες φυσούν θερμές και προμηνύουν την αλλαγή και τον ερχομό της άνοιξης.

Μα ΕΣΥΥΥΥΥΥ μονάκριβή μου Maggie, ανθείς μες στις καρδιές μας σα μπουμπουκάκι μυρωδάτο.

Τα χελιδόνια έφτασαν κι ας άργησαν μια μέρα, σαν την αγάπη που δε γνώρισες εφόσον δε με γνώρισες. Άφησαν το ζεστό νότο για να φωλιάσουν στις καρδιές μας. Σαν εσένα.
Ήρθαν όλα όμως; Όχι!
Ένα χελιδόνι μικρό και πουπουλένιο δεν ήρθε, μον' συνέχισε το πέταγμα του στον βορρά. Πέρασε τη Μάγχη κι έκανε ένα διάλειμμα για τσιγάρο προτού σε ανταμώσει.
Συνέχισε για να αποτίνει φόρο τιμής σε εσένα, γλυκόκαρδη λουλουδένια μας.
Ξάπλωσε στο μνήμα σου κι άφησε την τελευταία του ανάσα, θυσία στην υστεροφημία σου. Αχ νάτο, νάτο που πετιέται ομπρός στα μάτια μας, σύντροφος γλυκός της αφεντιάς σου.

Η Φύση πενθεί, δεν ανθίζει, Μaggie. Η άνοιξη αυτή δεν θα' ναι σαν τις άλλες. Ούτε το καλοκαίρι. Η φράουλα θα ΄ναι ξινή ωσάν της Μανωλάδας και το καρπούζι σκληρό σαν πέτρα θα’ ναι Maggie, θα τρώμε μόνο φέτα. Η άμμος θα κολλάει, λάσπη στις πατούσες μας και θα λερώνει τα πατάκια της Mercedes η άτιμη.

Ωωωωωωωωωωωωω,
μικρή κι ανθισμένη Μαργαρίτα
σαν σε μαδώ, να μάθω ζητώ αν μ' αγαπάς ή όχι.
Ψάρι μικρό, θολό νερό
πιάστηκα στη δική σου απόχη.

Εκ μέρους της Ελλάδας, εκ μέρους των Ελλήνων, είμαι εδώ σήμερα για να εκφράσω την βαθύτατη λύπη και την απόγνωση που αισθανόμαστε μπροστά στην απώλειά σου.
Για εμάς ήσουν παππούς και πατέρας, δήμιος και βασανιστής, εραστής κι ερωμένος. Το παράδειγμά σου, οι αξίες και τα επιτεύγματά σου στέκουν σαν φάρος κι εμείς μικρές πεταλουδίσες πεταρίζουμε στο φως το δικό σου, στο φως της Πυράς σου. Της ίδιας πυράς που σε μετέτρεψε σε όνειρα. Πύρινα ήταν τα μαλλιά σου Maggie, πύρινα και τα λόγια σου, μας έκαναν την καρδιά λαμπόγυαλο.

Μ' ένα στεφάνι βρεγμένο από δάκρυα μόνο, φτωχοί και ταπεινοί δεν έχουμε να προσφέρουμε μήτε λιβάνι, μήτε σμύρνα ή χρυσό, μόνο 14.000 απολύσεις και μιαν υπόσχεση πως θα έρθουν κι άλλες, εκατοντάδες χιλιάδες. Λουκέτο, Maggie, θα βάλω στην καρδιά και τις κρατικές επιχειρήσεις. Και τα κλειδιά εδώ σιμά σου θα σκάψω λακουβάκι και θα τα θάψω δίπλα σου, γλυκιά αγαπημένη.

Όλοι σε αγαπήσαμε μέσα από την ταινία, The Iron Lady, προς τι ο τίτλος δεν κατάλαβα, εγώ Σιδηρά Κυρία σε ήξερα. Ήσουν όμορφη στην ταινία Maggie, θυμάσαι; Ο φακός σε αλλάζει. Αν και θα προτιμούσα να σε κάνει ο Αλ Πατσίνο ή ο Άδωνις Γεωργιάδης.

Όλοι μας ταυτιστήκαμε μαζί σου, διαβάζοντας το Survival of the fittest, και γελούσαμε μετά με το αγαθό παραμυθάκι του Μακιαβέλι. Παιδική χαρά μπροστά σου. Μας έμαθες πως ένα τακούνι στο πρόσωπο των πληβείων είναι ισχυρότερο από μια μπότα, αρκεί να ξέρεις πού να πιέσεις και πώς.

Γλυκιά μου Μάργκαρετ, πόσο θα ήθελα να σκορπίσω τις στάχτες σου στο πρόσωπό μου, να μυρίσω το καμένο στον άνεμο και να φορέσω τα τακούνια σου.
Τιμή και μνήμη. Γεια χαραντάν»

Αυτά είπε κι έφυγε κατόπιν σκυθρωπός παίρνοντας λάθος δρόμο γιατί είχε μαζί του το χάρτη της Βοστόνης. «Από δω, βλαμμένε!» του φώναξα μα εκείνος δεν άκουσε και χάθηκε στο πλήθος. Από τότε δεν τον ξαναείδα.

by The One Eyed Bert

Όποιος έχει δει ή ακούσει σχετικά με τον κ. Αβραμόπουλο, παρακαλώ να το γράψει στη σελίδα μας https://www.facebook.com/TheThreeMooges