«Η Θάτσερ δεν έδινε δεκάρα για το
λαό», απεφάνθη ο Morissey.
«Μάθαν ότι πεθαίνουμε πλακώσανε κι οι χορτοφάγοι», σκέφτηκα εγώ. Το σε τι
εκτίμηση σ’ έχω, homo sapiens,
το ξέρεις. Και ο «bigmouth strikes again»
Morissey, δεν αποτελεί
εξαίρεση. Απλά αυτός ο τελευταίος τώρα είπε κοτσάνα λόγω ά(γ)νοιας.
Η άγνοια του Morissey έγκειται
στο απλούστατο γεγονός ότι πέρασε τα χρόνια της νιότης του και της μεγάλης
καριέρας του σε μια χώρα, πρώην αυτοκρατορία, που η ηγέτης της δεν έδινε δεκάρα
για το λαό της. Εσύ όμως Έλληνα homo sapiens,
ξέρεις, γιατί ζεις σε μια χώρα που οι πολιτικοί δίνουν δεκάρα για το λαό. Όχι
ότι ενδιαφέρονται για το τι θα σου ξημερώσει. Ενδιαφέρονται για το τι γνώμη θα
σχηματίσεις γι’ αυτούς ή πόσο φοβάσαι, ώστε να αναπαράγεις, από βαρεμάρα ή ευπιστία
το κατεστημένο που έχουν διαμορφώσει.
Κι ακριβώς επειδή δίνουν δεκάρα,
είχαν βρει τον τρόπο να σε χειρίζονται. Σου έδιναν ακριβώς αυτή τη δεκάρα. Σου
παραχωρούσαν τα ψίχουλα ενός διορισμού και την ευχέρεια να αυξήσεις τις
προσόδους σου μέσω χρηματισμού, σε ένα σύστημα ανοχής της μικρής κλίμακας
ανομίας. Έτσι, όταν έσκαγε το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο, εσύ δεν σκανδαλιζόσουν
πολύ, γιατί με κάποιο τρόπο κι εσύ τα
έπαιρνες ή είχες κάποιον καλό φίλο ή αδελφό που τα ‘παιρνε. Στο τέλος ο κλέψας
του κλέψαντος ήταν τόσο κοινότοπο χαρακτηριστικό στις κοινωνικές σου συμβάσεις
και παραστάσεις, που πλέον ελεεινολογούσες εκείνον που έκλεβε αλλά δεν
κατάφερνε να καλύψει τα ίχνη του, όπως τον αλήστου μνήμης υπουργό Βουλγαράκη,
που εκστόμισε το επίσης αλήστου μνήμης «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό».
Βλέπεις στην Ελλάδα, που οι πολιτικοί έδιναν τη δεκάρα στο λαό, τα αυθαίρετα
νομιμοποιούνται και οι κλοπές είναι νόμιμες βάσει βουλευτικών τροπολογιών, όπως
αυτή που πέρασε προχτές από τη Βουλή και λέει ότι οι τράπεζες δε θα ελεγχθούν
ποτέ για τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που δάνεισαν στα κόμματα και τίναξαν
την μπάνκα στον αέρα.
Να σου υπενθυμίσω εδώ, Έλληνα homo sapiens, ότι λίγο πριν έρθει
το επάρατο Μνημόνιο και ό,τι επακολούθησε, ήσουν απαξιωτικός με την κυβέρνηση
της ΝΔ, γιατί «δεν ήξεραν να κλέβουν».
Καταλήγει λοιπόν, η δεκάρα να
είναι ανταλλακτικό μέσο για την εξαγορά του Rest in Peace, για να το πω και στη γλώσσα του Bigmouth Μοrissey. Η ηγέτης που δεν έδινε δεκάρα
για το λαό, διέλυσε τα συνδικάτα του και
όλες τις δομές του κράτους προκειμένου να φτιάξει καινούριες που θα είναι
κερδοφόρες τι κατάφερε; Να μαζεύεται ο
λαός για να κάνει πάρτι την ώρα που το φέρετρό της πηγαίνει προς την τελευταία
της κατοικία. Βέβαια, εκεί που είναι η γυναίκα δεν την πειράζει. Οπότε πάλι δεν
δίνει δεκάρα για το λαό. Παραμένει συνεπής σ’ αυτό που ήταν όσο ζούσε και μετά
θάνατον (γι’ αυτό από μένα respect στη Mάργκαρετ
Θάτσερ).
O ηγέτης που
έδωσε στο λαό τη δεκάρα, στους εκπροσώπους του λαού το δικαίωμα και την
ευχέρεια να υπεξαιρέσουν πολλές δεκάρες και σε πολλούς άλλους το πρότυπο βίου
που λέει ότι «δεν πειράζει να κάνεις ένα δωράκι στον εαυτό σου» (το ποσό των
500 εκατομμυρίων τον είχε σοκάρει τότε!) όμως είχε άλλη κατάληξη. Κηδεύτηκε
δημοσία δαπάνη, με τιμές προέδρου της δημοκρατίας και η σωρός του εκτέθηκε για
μέρες σε λαϊκό προσκύνημα. Ακόμη περισσότερο, άφησε παρακαταθήκη στην επόμενη
γενιά πολιτικών ένα πρότυπο ηγέτη κι ένα μοντέλο διακυβέρνησης.
Στο νου του Έλληνα πολιτικού η
δουλειά του δεν είναι να προσφέρει μια υπηρεσία στη χώρα του, να χαράξει την
ιστορική διαδρομή της και να προβεί στις επιλογές που θα τον καταστήσει αντάξιο
της θέσης και της εκλογής του. Στο νου
του Έλληνα πολιτικού δεν υπάρχουν πολίτες και ψηφοφόροι. Υπάρχει μόνο η εξουσία
και το σύστημα της πατρωνίας βάσει του οποίου εκείνος την προσεγγίζει και τη
διατηρεί –η δεκάρα που λέγαμε. Αυτό το κόλπο της πατρωνίας είναι που ρυθμίζει
τις σχέσεις του πολιτικού με τον πολίτη εδώ και πολλές δεκαετίες. Στο πρόσφατο
μνημόσυνο για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή το παρέκαμψαν μέσα από κομψές
διατυπώσεις. Σε ένα αντίστοιχο για τον Ανδρέα Παπανδρέου θα μοίραζαν το manual με
τις οδηγίες χρήσης για να το πετύχεις και σπίτι, μήπως και καταλάβει ο Κώστας
Καραμανλής τι έκανε λάθος, και να δει ο Αλέξης Τσίπρας τι πρέπει να κάνει για
να μην έχει την ατυχία του προκατόχου του στην κληρονομιά της παπανδρεϊκής
εξουσιαστικής μανιέρας.
Αυτή λοιπόν, είναι αγαπημένε μου homo sapiens, η σχέση του
πολιτικού με το λαό του και τη δεκάρα. Ο
καημένος ο Morissey,
δεν το ξέρει αυτό. Δεν πάει καν ο αγνός βρετανικός νους του ότι μπορεί έτσι να
κυβερνάται ένα κράτος. Γι’ αυτό δεν τον παρεξηγώ και πολύ. Άλλωστε δεν περίμενα
τίποτα καλύτερο από τον δημιουργό του «You’re the one for me fatty»,
που θα μπορούσα, αν ήμουν κακοήθης, να
πω ότι είναι ύμνος στον Πάγκαλο και την άλλη ανυπέρβλητη αλήθεια του «μαζί τα
φάγαμε».
Κλείνοντας πάει ο νους μου στον
άλλον μεγάλο ανατόμο των βρετανικών ηθών, τον Jarvis Cocker, front man των
Pulp, που στο «Common People», γράφει με ωμή
ειλικρίνεια κι εμφανή πίκρα για τη ζωή του μέσου συμπατριώτη του «drink and dance and screw cos there’s nothing else to do». Αυτό που ο Morissey κι ο Jarvis Cocker,
το βρίσκουν θλιβερό και το φέρνουν οι συμπατριώτες τους στα ελληνικά νησιά κάθε
καλοκαίρι, ήταν για τον ανθό της ελληνικής νεολαίας, ιδανικό βίου, το οποίο
διαδεχόταν το «ρολογάρα, αμαξάρα, θεσάρα» με το πέρας της πρώτης νιότης,
ιδανικά χωρίς πολύ σκληρή δουλειά αλλά με τα κατάλληλα κονέ. Είναι ίσως η διαφορά ανάμεσα στους ανθρώπους
για τους οποίους δεν δίνει δεκάρα ο ηγέτης και σ’ αυτούς που θέλουν δε θέλουν
εισέπραξαν τα ρέστα από τη δεκάρα.
by I Willi am
Για περισσότερη pop κουλτούρα
και πολιτική υπό – κουλτούρα κάνε κλικ εδώ facebook.com/TheThreeMooges
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου