Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Το πρόβλημα των υποστηρικτών του ΝΑΙ - απο τον Χάρη Ζάβαλο

Το πρόβλημα των αμετανόητων υποστηρικτών του ΝΑΙ είναι διπλό:

Είναι πρώτα η βαθιά άρνηση κατανόησης της πραγματικότητας.
Είναι η έλλειψη οποιασδήποτε αντίληψης του τί γίνεται γύρω τους.

Κλεισμένοι σε μια προστατευτική κάψουλα, χαμένοι στον κόσμο τους, αρνούνται να αντιληφθούν τί συμβαίνει κάποια χρόνια τώρα στην Ελλάδα.

Βλέπουν την ανεργία σαν γκρίνια και την φτώχεια σαν μιζέρια.
Και αυτά επίσης δεν είναι και δα τόσο σημαντικά ώστε να αξίζει η όποια ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης και της διάρρηξης του μετώπου που επιβάλλει λιτότητα και εξολοθρεύει.

Πιασμένοι χέρι-χέρι, φτωχομπινέδες με καπιταλιστικές ονειρώξεις, μπλεγμένοι στο τρίγωνο Κολωνάκι-Βουκουρεστίου-Ρηγίλλης, βλέπουν την κρίση σαν ευκαιρία και την υποβάθμιση σαν κάτι in και trendy.

Έπειτα είναι όσοι πραγματικά κερδίζουν και έχουν πιάσει τον παλμό αλλά τον πολεμάνε.
Λυσσάνε και ιδρώνουν να κρατήσουν με νύχια και δόντια τα κεκτημένα τους, φοβούνται μην τυχόν οι αλλαγές που συντελούνται, παρασύρουν και τους ίδιους.
Γνωρίζουν την ανέχεια και την δυστυχία αλλά την συντηρούν εφόσον κερδίζουν μέσα από αυτή.

Όμως και οι δύο έχουν ένα κοινό πρόβλημα.

Μέσα στον φόβο τους μην βρεθούν στο περιθώριο, δεν προσαρμόζονται και στο τέλος "θα πεθάνουν", όπως είχε πει και ο μέντοράς τους και τελευταίο αποκούμπι Άδωνις Γεωργιάδης - στη συνέχεια τον αντέγραψε ο Σαμαράς, αιωνία του η μνήμη.

Το προχθεσινό ΟΧΙ ήταν καθαρά και μόνο ταξικό και είτε παριστάνουν, είτε όντως δεν αντιλαμβάνονται τα σήματα που καταφτάνουν.

Οι βρεγμένοι δεν φοβούνται το νερό και δεν τσίμπησαν από την προπαγάνδα και την καταστροφολογία.
Άλλοι ρίσκαραν τα λίγα, άλλοι το τίποτα.

Όμως όλοι έχουν πια αντιληφθεί ότι κάτι πρέπει να αλλάξει.
Δεν γίνεται να μείνει ως έχει.

Και αυτό είναι μήνυμα με πολλαπλούς παραλήπτες.
Και προς τους πολέμιους του καλύτερου αύριο και προς τον εντελοδόχο αυτής της ελπίδας για αλλαγή ρότας, που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Πράξτε τα δέοντα.

Περάσαμε τον Ρουβίκωνα του φόβου που κράταγε μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού πίσω και η Ιστορία έχει δείξει ότι αυτοί οι 200.000 που αποθέωναν τον Τσίπρα την Παρασκευή που μας πέρασε στο Σύνταγμα, πιο εύκολα από ποτέ μπορούν να τον καταποντίσουν.

από τον Χάρη Ζάβαλο

(Σημείωμα από To Skouliki Tom: Ο Αλέξης Τσίπρας αποδεικνύεται μεγάλος παίκτης. Έθεσε στον ελληνικό λαό ένα δίλημμα με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορέσει να διαχειριστεί και την ήττα και τη νίκη του. Στην ουσία τζόγαρε. Τζόγαρε στην διαπιστωμένη ανικανότητα της παραπαίουσας αντιπολίτευσης να διαχειριστεί την κατάσταση και στην αποδεδειγμένα αποτυχημένη τακτική τρομοκρατίας που, όπως ακριβώς περίμενε, ακολούθησαν τα ιδιωτικά κανάλια. Με κλειστές τράπεζες, βγήκε από αυτό το δημοψήφισμα πιο ενισχυμένος από ποτέ, περισσότερο κι από τον Φλεβάρη, όταν είχε την αποδοχή του 85% των πολιτών.
Οι υποστηρικτές του ΝΑΙ έκαναν ένα λάθος. Την ίδια στιγμή που φώναζαν για τη μη εγκυρότητα του δημοψηφίσματος, το καθιστούσαν έγκυρο, καλώντας τον κόσμο να ψηφίσει θετικά. Εγκλωβίστηκαν στα ίδια τους τα επιχειρήματα, ακολουθώντας τελικά τους όρους και την αφήγηση που ήθελε ο Τσίπρας, ενώ το μόνο που κατάφεραν ήταν να βγάλουν από τη μέση για λογαριασμό του τον Σαμαρά.)

1 σχόλιο:

  1. Στη συλλογιστική μου, από την Κυριακή, έχει ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο. Σε συζητήσεις με φίλους προεκλογικά, είχα προβλέψει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, κερδίζοντας τις εκλογές, θα επιχειρήσει να πάρει τον κόσμο με το μέρος του και σύντομα θα κάνει δημοψήφισμα με ερώτημα που εμμέσως θα παραπέμπει στο 'εντός ή εκτός ευρωζώνης' (εν γνώσει του ότι, βάσει συντάγματος, δεν μπορεί να το θέσει ευθέως).
    Αυτό ακριβώς και έγινε. Το δε προσχηματικό ερώτημα ήταν -κρίνοντας και εκ του αποτελέματος- μεγαλοφυές αφού, στην ουσία μεταφράζεται σε 'ναι ή όχι στο ευρώ ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ'. Η φτωχοποιημένη πλειοψηφία διαπίστώνει ότι το ευρώ δεν ήταν παρά ένα εμφανίσιμο γκομενάκι με το οποίο, ύστερα από καναδυό φασώματα, ανακαλύπτεις ότι σε χωρίζουν αγεφύρωτες διαφορές κοσμοαντίληψης και μακροπρόθεσμα θα σε καταστρέψει και θα σε πετάξει σα στυμμένη λεμονόκουπα. Βροντοφωνάζει ΟΧΙ, λύνοντας αφενός τα χέρια & τη γλώσσα του Τσίπρα -ώστε να τους πετάξει στα μούτρα ένα ξεγυρισμένο 'fuck off' με διαγραφή χρέους και να πάρει πούλο- και ξεμπροστιάζοντας, αφετέρου, εκείνους που έλεγαν (και ψήφισαν) ΝΑΙ, γνωρίζοντας/ελπίζοντας ότι οι ίδιοι δεν πρόκειται να θυσιάσουν ούτε τον πυρετό τους.
    Σε πείσμα των διακινητών 'εθνικής ομοψυχίας', οι μάσκες πέφτουν καθώς τα δύο ταξικά στρατόπεδα έχουν πλέον οροθετηθεί με πλήρη σαφήνεια: Τα παράσιτα της πλουτοκρατίας έίναι στο καναβάτσο και αντιδρούν σπασμωδικά, οι δε λ.χ. -χλευαστικές πλέον προς τους μη έχοντες- αναρτήσεις τους στα social media (και το ξεσάλωμα των καθεστωτικών τηλεδιαύλων την περασμένη βδομάδα) μαρτυρούν τον πανικό τους. Η νοοτροπία αυτή κάθε άλλο παρά άγνωστη είναι. Επισφραγίζουν και κωδικοποιούν, κατά βάθος, το θέαμα ενός Cayenne που ο -δυστυχώς- αρτημελής ακόμα οδηγός του καταλαμβάνει όχι μία αλλά ΔΥΟ θέσεις ΑΜΕΑ στο parking του super market.
    Επιπλέον, από κοινωνιολογική άποψη, τις διαχωριστικές γραμμές τονίζει ακόμα περισσότερο η ταχύρρυθμη συμπίεση -με τάσεις αφανισμού- της περίφημης μεσαίας τάξης που, έως τώρα συγκροτούσαν 'φιλήσυχοι', ψιλοβολεμένοι καταφερτζήδες με μικοαστο-ιχείωτες παραινέσεις του τύπου 'ε, να μη φαγωνόμαστε (sic) μεταξύ μας' στην προμετωπίδα. Αυτοί συνειδητοποιούν ότι, όπως πάει το πράγμα, πιθανότερο είναι μακροπρόθεσμα να πάψουν να τα 'φέρνουν βόλτα' παρά, ως δια μαγείας, να τρώνε ξαφνικά με χρυσά κουτάλια όπως έκαναν, κάνουν και σκοπεύουν να εξακολουθήσουν να κάνουν τα κρυφά ή φανερά πρότυπά τους.
    Το ποιους και, κυρίως, πόσους συγκεντρώνει η κάθε ομάδα είναι τώρα πιο ξεκάθαρο. Οι πολλοί έχουν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αυτοί αποφασίζουν το χρόνο, τον τόπο και - το σημαντικότερο- τον ΤΡΟΠΟ της αντιπαράθεσης. Στον αντίποδα της τυφλής βίας υπάρχει (ακόμα) χώρος για ανάδειξη και προώθηση της προσωπικής ηθικής και ακεραιότητας.
    Στις τάξεις αυτής της κυβέρνησης υπάρχουν ΚΑΙ άνθρωποι με υγιείς συνειδήσεις και αγνές προθέσεις: Πιέζουμε ώστε να εντοπιστούν και, δια της δικής τους ανάδειξης, να μπουν στο περιθώριο τα βαρίδια που έχουν εμφιλοχωρήσει.
    Ακόμα κι από το περιεχόμενο της προεκλογικής τους ρητορικής (εκείνα τα 'ήξεις αφήξεις'), ήταν σα να μου λένε 'κοντολογίς, μεγάλε, όπου και όσο μας πας εσύ θα πάμε' -θεωρώ ότι αυτό εξακολουθεί να ισχύει. Αυτοί μας πήραν με το μέρος τους, ας τους φέρουμε σιγά-σιγά κι εμείς στα νερά μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή