Ο Θρύλος ζει, η Euroleague πεθαίνει - by To Skouliki Tom

Αγαπητέ μοναδικέ αναγνώστη,

Ελπίζω να ξεφυσάς με ανακούφιση, όπως εγώ.

Η σαπίλα του ποδοσφαιρικού τελικού Κυπέλλου ξεπλύθηκε. Είναι σα να μην έγινε ποτέ. Ποιος νοιάζεται εξάλλου; Υπάρχει έστω κι ένας νοήμων φίλαθλος που συνεχίζει να πανηγυρίζει το οτιδήποτε συμβαίνει στο ελληνικό ποδόσφαιρο; Ποιος νοιάζεται για την εκ γενετής παρακμή του ελληνικού ποδοσφαίρου τη στιγμή που το μπάσκετ έχει φέρει στην Ελλάδα τα τελευταία 18 χρόνια 9 Πρωταθλήματα Ευρώπης σε συλλογικό επίπεδο;

Στην Ελλάδα είπα; Μέγα λάθος. Στον Παναθηναϊκό κι Ολυμπιακό εννοούσα. Γιατί στην Ελλάδα το μπάσκετ είναι ξεχασμένο. Σε όλα τα επίπεδα. Από τα χιλιάδες ετοιμόρροπα γηπεδάκια στις γειτονιές μέχρι τους ερασιτεχνικούς κι επαγγελματικούς συλλόγους που υπολειτουργούν με απλήρωτους προπονητές και παίκτες που προπονούν και παίζουν για τη ψυχή της μάνας τους. Ποιος έκλαψε όταν η ΑΕΚ έπεσε στη Β’ Εθνική; Ποιος ξέρει ότι επέστρεψε φέτος στην Α2 μετά κόπων και βασάνων; Ουδείς. Ας μη μιλάμε λοιπόν για ελληνικό μπάσκετ. Γιατί κανείς δε νοιάζεται ούτε για αυτό. Ας μείνουμε στο παναθηναϊκολυμπιακό μπάσκετ.

Για αυτό το μπάσκετ ξεχύθηκαν στο δρόμο χθες χιλιάδες Ολυμπιακοί, χιλιάδες Έλληνες πολίτες που δε βρίσκουν το λόγο να κατέβουν στους δρόμους όταν τους στερούν τα δικαιώματα αλλά δεν κρατιούνται μέσα με τίποτα όταν νικάει η ομαδάρα. Το απόλυτο ναρκωτικό του Έλληνα. Η νίκη της ομαδάρας.

Ναι ξέρω, είμαι ο ξενέρωτος της παρέας κι όλα αυτά που λέω είναι πικρίες. Γιατί ο Ολυμπιακός είναι Πρωταθλητής Ευρώπης κι αυτό μόνο μετράει. Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Χωρίς Childress, Kleiza ή Woods. Με προπονητή το Γιώργο Μπαρτζώκα και κάτι παίκτες με ονόματα όπως Σλούκας, Κατσίβελης, Shermadini. Αλλά δε βαριέσαι, εδώ παραλίγο να πάει Final Four o Πεδουλάκης, στο Μπαρτζώκα θα κολλήσουμε;

Έτσι κι αλλιώς η Ευρώπη έχει φτωχύνει από μεγάλα ονόματα. Γιατί λοιπόν να μην περηφανεύεται ο Acie Law ότι είναι το καλύτερο playmaker της Γηραιάς όταν ο αμέσως επόμενος είναι κάποιος Jordan Farmar που ζέσταινε την καρέκλα του Derek Fisher για χρόνια στους Lakers και γυάλιζε τα παπούτσια του Kobe Bryant;

Σε άλλες εποχές ο Παναθηναϊκός του 2011, ο περσινός και φετινός Ολυμπιακός δε θα βλέπανε Final 4 ούτε για αστείο. Αλλά είπαμε, στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος. Όμως, κακά τα ψέματα. Παίκτες όπως οι προ δεκαετίας δεν υπάρχουν πλέον στην Ευρώπη. Το ΝΒΑ άνοιξε και τους περιμένει. Και καλά κάνει.

Κι όσο η οικονομική κρίση στην Ευρώπη θα βαθαίνει, τόσο το χάσμα μεταξύ Εuroleague κι ΝΒΑ θα μεγαλώνει κι άλλο τόσο θα φτωχαίνουν σε θέαμα τα ευρωπαϊκά Final Four κι όλο ομάδες όπως ο Ολυμπιακός θα τρυπώνουν μέσα για να κλέψουν το τρόπαιο. Ακόμα κι απέναντι στο ισπανικό μπάσκετ που είναι ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει η Ευρώπη.

Ο προπονητής της Ρεάλ δεν κατάλαβε κάτι. Τον ηλίθιο μηχανισμό της Euroleague που βγάζει πρωταθλητή σε 2 νοκ άουτ ματς. Χωρίς σειρές παιχνιδιών μεταξύ των φιναλίστ. Είσαι στη μέρα σου; Κέρδισες. Δεν είσαι; Έλα του χρόνου. Τέτοιοι μηχανισμοί σπάνια ευνοούν ομάδες σαν τη Ρεάλ που κερδίζουν και χάνουν διαφορές μέσα σε λίγα λεπτά.

Κάποιοι λένε ότι η Ρεάλ διαλύθηκε κάτω από την ασφυκτική πίεση του Ολυμπιακού. Έχασε τα αυγά και τα πασχάλια λένε. Μια ματιά στον πίνακα στατιστικής σε πείθει για το αντίθετο. Οι δυο ομάδες κοντραρίστηκαν στα ίσα. Δε λαμβάνω υπόψη τις τελευταίες βολές του Ολυμπιακού που φτάσανε το σκορ στην 100άρα. Μένω στο κυρίως παιχνίδι. Και στο κυρίως παχνίδι η Ρεάλ ήταν η γνωστή Ρεάλ με τα σκαμπανεβάσματα που είναι ικανή να χάσει 17 πόντους διαφορά και να φάει άλλους 12 στο κεφάλι για να πάει στο επόμενο ματς και να κερδίσει με 30 πόντους. Όμως, είπαμε, το Final Four δε δουλεύει έτσι, δεν υπάρχει επόμενο ματς. Εκεί την πάτησε ο Laso που δεν πήρε χαμπάρι ότι ένας τελικός απαιτεί τακτική. Δεν αρκούσε το τεράστιο ταλέντο του Rudy που διψούσε για το ευρωπαϊκό ύστερα από 3 μέτριες χρονιές στο ΝΒΑ – με τις γνωστές απίστευτες φάσεις που πρόσφερε κατά καιρούς φυσικά.

Χθες ήμουν διχασμένος. Ανάμεσα στον ισπανικό τρόπο παιχνιδιού που πλησιάζει περισσότερο αυτό που θέλω να δικαιώνεται στο τέλος και φυσικά τον Ολυμπιακό που εκπροσωπούσε την Ελλάδα κι αποτελεί μια ομάδα πρότυπο όσο αφορά την ομοψυχία, την επιμονή και το χαρακτήρα των παικτών του. Ο Ολυμπιακός κέρδισε γιατί είναι οικογένεια, όλοι οι παίκτες είναι φίλοι μεταξύ τους. Ο Ίβκοβιτς έκανε πραγματικά καλή δουλειά πέρσυ – όπως και με τα μαλακισμένα της Εθνικής Σερβίας - δίνοντας ουσιαστικά έτοιμη ομάδα στο Μπαρτζώκα. Αυτός απλά έκανε το homework του. Διάβασε. Ο Laso αμόλησε το Rudy κι όποιον πάρει ο χάρος.

Το μπάσκετ είναι το πιο δίκαιο άθλημα του κόσμου. Κερδίζει πάντα αυτός που παίζει καλύτερα. Κι ο Ολυμπιακός έπαιξε καλύτερα από όλους. Έστω σε 2 παιχνίδια. Έκανε αυτό ακριβώς που απαιτούσε ο μηχανισμός στον οποίο κλήθηκε να λειτουργήσει. Δε χρειαζόταν κάτι παραπάνω. Τηρουμένων των αναλογιών πάντα, ο Ολυμπιακός έκανε την υπέρβαση νικώντας διαδοχικά την σαφώς ανώτερη Tσσκα Μόσχας με τα μεγάλα συμβόλαια και την πιο μπασκετική Ρεάλ Μαδρίτης του Rudy Fernandez. Είναι πανάξιος Πρωταθλητής Ευρώπης και του βγάζω το καπέλο.

Ο αντίστοιχος πρωταθλητής στο ΝΒΑ, βέβαια, λέγεται World Champion, κι όχι άδικα. Οι Αμερικάνοι σε αυτά είναι μανούλες. Αν θέλουν οι Ευρωπαίοι να τους πλησιάσουν πρέπει να δημιουργήσουν μια Euroleague σωστή.  Με 24 ομάδες που θα αναδεικνύονται από τα τοπικά πλέον πρωταθλήματα των χωρών τους, χωρισμένες σε περιφέρειες με τον ίδιο ακριβώς μηχανισμό που ακολουθείται στο ΝΒΑ. Σειρές playoffs και finals και κατάργηση του Final Four. Τότε θα μπορούμε να μιλάμε για πραγματικό πρωτάθλημα Ευρώπης και πραγματικό Πρωταθλητή Ευρώπης. 

Άμα δε ρίξεις λεφτά, μην περιμένεις χορηγούς, ούτε πρωτοκλασάτους παίκτες, ούτε γεμάτα γήπεδα. Το πρόβλημα είναι ότι στην Ευρώπη δεν υπάρχουν λεφτά πλέον. Τα φάγανε όλα. Και χωρίς λεφτά το μπάσκετ θα πεθάνει. Πεθαίνει ήδη.

Καλά στερνά, λοιπόν, και του χρόνου για three-peat o Θρύλος. Γιατί όχι άλλωστε;

Με μπασκετική διάθεση,

To Skouliki Tom

(Τώρα που απέδειξα τις βαθιές μπασκετικές μου γνώσεις, παραχωρώ το ελεύθερο στον εαυτό μου να προχωρήσω σε έναν προς έναν κριτική των παικτών του Ολυμπιακού βάσει της χθεσινής τους απόδοσης. Εσύ, μοναδικέ αναγνώστη, απλά μείνε συντονισμένος στη σελίδα μας https://www.facebook.com/TheThreeMooges)

Η αξιολόγηση των παικτών του Ολυμπιακού από Το Skouliki Tom