Ο καινούριος φίλος μας - by I Willi Am

Αγαπημένη μου μαμά,

Οι μέρες της μοναξιάς στη Γη έλαβαν τέλος. Τώρα ο Μπερτ, ο Τομ κι εγώ έχουμε, ή θα έχουμε σε λίγο, έναν καινούριο φίλο. Το λένε Ταραντίνο και είναι τιτανοτεράστιο τρολ. Είναι βέβαια, λίγο ασχημάντρας, αλλά εμείς δεν είμαστε κακοήθεις άνθρωποι να κρίνουμε τους άλλους από την εμφάνιση.

Αυτό το τρολ, που λες, έχει επάγγελμα. Είναι σκηνοθέτης. Δηλαδή γυρίζει ιστορίες σε ταινίες από νάιλον ή κάτι παρόμοιο, μετά αυτές μπαίνουν σε μια μηχανή προβολής και τις βλέπει ο κόσμος. Οι ταινίες του είναι τα μεγαλύτερα τρολαρίσματα στην ιστορία της ανθρώπινης τέχνης και πρόσεξε τώρα που θα σου το εξηγήσω με όρους ανθρώπινους.

Το Ταραντίνο ήταν πάντα πολύ έξυπνο και του άρεσαν πολύ οι ταινίες. Όταν μεγάλωσε και θέλησε να γίνει σκηνοθέτης, ήθελε να δείξει ταυτόχρονα και πόσο έξυπνο ήταν. Για να το κάνει αυτό, αφού δεν μπορούσε να βρει μια αυθεντική, πρωτότυπη μορφή κινηματογραφικής αφήγησης, γιατί όλα είχαν προλάβει και τα είχαν κάνει άλλοι σκηνοθέτες, γέροι ή πεθαμένοι, αποφάσισε να κάνει ό,τι είχαν κάνει εκείνοι, καλύτερα από εκείνους και, με μια ψυχαναγκαστική τάση να τους ‘ξηγήσει το όνειρο’, έβαζε μέσα στις ταινίες και πράγματα που υποτίθεται ότι θα απωθούσαν ή θα σόκαραν όλους τους θεατές και τους κριτικούς, γιατί θα ήταν πολύ πρωτοποριακό, προκλητικό ή απλά εμετικό αυτό που έκανε. Για να σου δώσω ένα παράδειγμα: έκανε μια ταινία για το Kung Fu αλλά ο Kung Fu master είναι μια κοπέλα που σκοτώνει άλλες κοπέλες Kung Fu masters μέχρι να φτάσει στον αρχι-master προαγωγό και δάσκαλό τους που τον σκοτώνει κι αυτόν. Έχεις δηλαδή ένα κλασικό ρόουντ μούβι με σίριαλ κίλερ και μέσα ενθέσεις με κόμιξ και την Ούμα Θέρμαν και άλλα εξαιρετικά δείγματα γήινων γυναικών και ποταμούς αίματος. Μετά έκανε μια ταινία πολεμικό δράμα για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με μια ωραία υπο-αφήγηση για τον ίδιο τον κινηματογράφο. Εκεί είχε μια σκηνή ανταλλαγής πυροβολισμών σε ένα μπαρ. Πάνω στο μπαρ ήταν ένα χρυσό αγαλματάκι που το λένε Όσκαρ (εδώ στη Γη τα αγάλματα είναι πολύ σπουδαία και τους βγάζουν και ονόματα).  Το Ταραντίνο ζει για να του δώσουν αυτό το αγαλματάκι. Τον Όσκαρ τον δίνει μια Ακαδημία σε όποιους είναι πολύ καλοί σκηνοθέτες και έχουν διοικήσει άψογα το συνεργείο τους και έχουν αποσπάσει εξαιρετικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς τους. Το Ταραντίνο είναι σκασμένο που σ’ εκείνο δεν έχουν δώσει ακόμη τέτοιον.

Το Ταραντίνο όμως δεν είναι μόνο σκασμένο. Γκρινιάζει κιόλας. Με τον τρόπο του. Όλο θέλει να του δώσουν το βραβείο. Γι’ αυτό κάθε φορά κάνει και την επόμενη ταινία του πιο επιδεικτική των φοβερών ικανοτήτων του και κενή ταυτόχρονα. Επίσης οι ηθοποιοί του δεν παίζουν καλά αλλά αυτό είναι δικό τους πρόβλημα. Απλά δεν παίρνουν Όσκαρ. Σιγά το πρόβλημα, αφού εκείνοι δεν γκρινιάζουν. Το Ταραντίνο όμως γκρινιάζει. Και θέλει πάλι να πάρει το βραβείο. Δεν το ενδιαφέρει που κι άλλοι σκηνοθέτες κάνουν ταινίες και ίσως είναι και πιο καλές από τις δικές του. Το ενδιαφέρει που κάνει ταινίες εκείνο και γι’ αυτό θέλει όλοι να ασχολούνται μόνο μαζί του. Ξέρω πως αυτό το τρολ στη Γη έχει κι άλλο όνομα. Το λένε κωλόπαιδο. Και στη χώρα που είμαι τώρα, στην Ελλάδα, το λένε και μαλάκα.  Η λέξη αυτή σημαίνει τον άνθρωπο που δεν έχει κορίτσι για να κάνει σεξ και το κάνει μόνος του όπως μπορεί. Κάποιες φορές μπορεί να χρησιμοποιεί κι εργαλεία γι αυτό που τα λένε δονητές. Κάποιοι δονητές μοιάζουν με τον Όσκαρ.

Πιστεύω λοιπόν, ότι αφού το Ταραντίνο είναι σίγουρα μαλάκας και μάλιστα καλός (γιατί επιμένει κι επιμένει μ’ αυτή την τέχνη και σίγουρα την έχει εξελίξει, σε αντίθεση με τον κινηματογράφο) θα έπρεπε να πάρει ένα βραβείο.
Δώστε του λοιπόν, ένα Όσκαρ του μαλάκα να τελειώνουμε!

Υ.Γ: Άμα πάρει αυτό το τρολ βραβείο, να ξέρεις θα αρχίσω να γυρίζω κι εγώ ταινίες. Κι όταν θα πάρω το δικό μου Όσκαρ θα πω σε όλους τι καλή μαμά είσαι και πόσο με βοήθησες να φτάσω εδώ που έφτασα. Ωχ, λες κι αυτός γι’ αυτό να το θέλει το βραβείο;

Σε φιλώ,

I Willi am