Ναι εντάξει, το Argo εχει πολιτικό μήνυμα, γι’ αυτό έγινε φέτος – το hostaging των Αμερικανών είναι κόκκινο πανί και για τις δύο χώρες – και γι’ αυτό το βραβείο το έδωσε η ίδια η Michelle Obama. Από την άλλη όμως, ήταν και ταινιάρα, προσεγμενη μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια και, ναι εντάξει, είχε ορισμένες ανακρίβειες αλλά όπως έχω βροντοφωνάξει είναι ΤΑΙΝΙΑ και όχι ντοκιμαντέρ. Οπότε οκ, ας το τελειώνουμε κάποια στιγμή το σηριαλάκι, ας βγάλουν και οι φίλοι μας οι Ιρανοί την δική τους version και θα κρίνουμε στο τέλος (Η ταινία των Ιρανών ανακοινώθηκε σήμερα και θα λέγεται “The General Staff”). Ναι ναι, εμείς θα κρίνουμε, εμείς που ξέρουμε τα πολλά κι ο νους μας κατεβάζει.
Μ’ αυτά και με τ’ άλλα όμως το Ιράν, το οποίο έχει συζητήσεις από χθες στο μαγευτικό Καζακστάν με τους P5+1 των Η.Ε. (Κίνα, Γαλλία, Ην. Βασίλειο, Ρωσία, Ην. Πολιτείες + Γερμανία), λέει ότι καλά πάει από λεφτά, καλά πάει από τεχνολογία και γενικά δεν πολυεπηρεάζεται από τα όποια οικονομικά μέτρα σκαρφίζεται η America. Η φίλη μου η Samira, βέβαια έχει λίγο διαφορετική άποψη και σκέφτεται πλέον σοβαρότατα το ενδεχόμενο να φύγει για άλλη γη και άλλα μέρη πιο λονδρέζικα.
Και ακριβώς επειδή το Ιράν δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να προσφέρει την όποια σταθερότητα θα μπορούσε υπό άλλες συνθήκες στην περιοχή, έχουμε την απόλυτη και ωραιότατη μορφή αναρχίας μέσα σε κράτη, τα οποία προέρχονται αφενώς από τύπου απολυταρχίες (βλέπε Mubarak στην Αίγυπτο) αλλά στην πορεία τους για την υπέρτατη δημοκρατία του Περικλή κάπου σκόνταψαν. Θες πες το IMF, θες Sharia, U.S. ή ακόμα και Παλαιστίνη vs Ισραήλ και έπεσαν σε κάτι τύπου έχω Πρόεδρο και κάνω και εκλογες για βουλή (Αίγυπτος) ή σε κάτι τύπου δεν έχω τίποτα (Τυνησία).
Την Συρία, επίτηδες φυσικά, την άφησα εκτός. Εκεί από ό,τι μαθαίνω από τον φίλο μου τον Eiad στην Δαμασκό, αλλά και από σκόρπια λόγια στον διεθνή τύπο, έχει μπει η Al Qaeda η οποία παίρνει όπλα από Σαουδική Αραβία – αυτή η πρώτη αγάπη ποτέ δεν ξεχνιέται – κατασκευασμένα στην Κροατία. Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις δηλαδή. Κάτι και τα πυραυλάκια του NATO στα σύνορα με την Τουρκία, κάτι και το αντίπαλο δέος του Baathist, η Μουσουλμανική Αδελφότητα, (ναι ναι καλά το συνδύασες, αυτοί της Αιγύπτου οι δημοκράτες πρώην αντι-ζιονιστές που τώρα το παίζουν και ειρηνευτική δύναμη στη Γάζα, ένεκα το IMF) τους οποίους αν τους σχεφτείς σαν ΠΑΣΟΚ vs ΝΔ του ‘80 φεύγα βάλεις και τα όπλα το ‘χεις. Οπότε καταλήγουμε ότι τα πράγματα είναι απλά άσχημα. Θα γίνουν όμως συνομιλίες, ο Assad το είπε, το τι θα βγει είναι κάτι που θα μας κρατήσει αρκετά βράδια ξάγρυπνους και σκεφτόμενους όσες βασικές αρχές διεθνών σχέσεων μάθαμε ή ίσχυσαν ποτε.
Υπάρχουν βέβαια στην περιοχή και το Qatar και η Σ. Αραβία, το Κουβέιτ και η Ιορδανία. Αλλά τι να πεις για αυτούς; Δεν έχουν θέματα εκεί γιατί ότι μορφή εξέγερσης πήγε να «ανθίσει» πνίγηκε στο αίμα γιατί ως γνωστόν οποιαδήποτε μορφή πορείας απαγορεύεται δια νόμου. Βάλε και τις βάσεις του πέμπτου στόλου – ο μεγαλύτερος ίσως στόλος της Αμερικής είναι στα στενά του Hοrmuz – , βάλε και τα διυλιστήρια – σε όλες τις πετρελαϊκές έχουν ποσοστά οι αμερικάνικες εταιρείες – , ε φτάνει δε μπορούμε να κάνουμε και τίποτα άλλο λόγω πολυκοσμίας.
Ιρακ, Αφγανιστάν δεν τα πιάνω καν. Εκεί κάνει ότι μπορεί το Ιράν οπότε έχουν πλάτες αφού στο Ιράκ ο Πρόεδρος είναι φιλο-Ιρανός και στο Αφγανιστάν τους έβαλαν οι Αμερικάνοι για να πολεμήσουν τους Ταλιμπάν ε…κι έμειναν. Μπορεί στην πολυ-αναμενόμενη ταινία να δούμε και πλάνα καταστροφής από το πέρασμα του NATO, γιατί απλά μία ταινία πρέπει να τα έχει όλα. Μόνο που δε θα παίζει ο Ben Afflek…
Κρίστη Μιχαλούδη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου